Στην κατάμεστη Τεχνόπολη, υπήρξαν πολλές στιγμές που ήταν πρακτικά αδύνατο να ξεχωρίσεις τις φωνές της Νίκης και της Όλγας Σκιαδαρέση από εκείνες του κοινού. Ένα νεαρό, εξαιρετικά ένθερμο και ετερόκλητο πλήθος έδωσε το «παρών», έτοιμο να συμμετάσχει και να τραγουδήσει κάθε στίχο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αξίζει να σημειωθεί -και να επικροτηθεί θερμά- πως για ακόμα μια φορά σε live τους υπήρξε ταυτόχρονη απόδοση της συναυλίας στη νοηματική γλώσσα, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ο κόσμος που φτιάχνουν οι Σκιαδαρέσες είναι πραγματικά προσβάσιμος και κάνει χώρο για όλους.
Η έκρηξη στη σκηνή και τα viral ενσταντανέ
Η δυναμική του «Έχουμε Θέμα», έδωσε την απαραίτητη ενέργεια για το χτίσιμο μιας αβίαστης διάδρασης ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία. Ακολούθησε το λίγο πιο mid-tempo «Βουαλά», ενώ η Νίκη πήρε την κιθάρα για να μας βάλει σε ένα πιο γλυκό μουσικό κλίμα του μέσα από το «Όλοι Αυτοί Που Πάνε». Μία από τις πρώτες μεγάλες και ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς ήρθε με την «Κουκαράτσα», όπου με τον Αλέξη Στενάκη στο φλάουτο το σχήμα γνώρισε την απόλυτη αποθέωση.
Καθώς ο ρυθμός γινόταν αισθητά πιο uptempo με την «Προβληματικιά», η μπάντα έδειχνε πως το απολαμβάνει πραγματικά πάνω στη σκηνή. Το κλίμα δεν άργησε να απογειωθεί στο «Είμαι μ**», με τον κόσμο να χορεύει έξαλλα και όλα τα κινητά να σηκώνονται ψηλά για να απαθανατίσουν τη στιγμή, ενσταντανέ βγαλμένα για να γίνουν viral στο TikTok. Τη σκυτάλη της φρεσκάδας πήρε ο Γιώργος Γκαργκάλας στο «Ένα Σε Θέλω Ακόμα, Δύο», γεμίζοντας τη σκηνή με ωραία ενέργεια, πλατύ χαμόγελο και ένα εντυπωσιακό beatbox.
«Μπουνιά στο στομάχι και κλείσιμο ματιού»
Εκεί ακριβώς κρύβεται και η απάντηση στο γιατί τα τραγούδια τους ακούγονται τόσο οικεία. Η Νίκη και η Όλγα γράφουν σχεδόν όπως μιλούν. Δεν ψάχνουν μεγάλες λέξεις για να περιγράψουν μια στεναχώρια ούτε προσπαθούν να της δώσουν περισσότερο βάρος απ' όσο έχει. Μπορούν να πουν κάτι πολύ προσωπικό και, λίγο πριν η στιγμή γίνει υπερβολικά σοβαρή, να την ανατρέψουν με μια ατάκα, ακριβώς όπως συμβαίνει στις παρέες, όταν κάτι που σε έχει πονέσει καταλήγει, έπειτα από λίγο, να γίνεται ιστορία που διηγείσαι γελώντας.
Το σήμα κατατεθέν τους κρύβεται σε εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου η βαθιά θλίψη συναντά το αβίαστο γέλιο. Στα χέρια τους, οι προσωπικές ανασφάλειες γίνονται όπλα αυτοσαρκασμού, μια επώδυνη χυλόπιτα καταλήγει σε συναυλιακό ύμνο και η αμηχανία μετατρέπεται στο καλύτερο αστείο της βραδιάς, όπως ακριβώς συνέβη με το «Ισόβια Μου**ρα». Αυτό το δίπολο, που οι ίδιες εύστοχα αποκαλούν «μπουνιά στο στομάχι και κλείσιμο ματιού», δείχνει την άρνησή τους να παραδοθούν στη μιζέρια.
Από το νοσταλγικό mood στην απόλυτη έκσταση
Οι εντάσεις έπεσαν προσωρινά στο «Μα Δε Με Νοιάζει», δημιουργώντας ένα νοσταλγικό mood όπου όλοι τραγουδούσαν μαζί, πασπαλίζοντας τη βραδιά με ρομαντισμό. Το ύφος άλλαξε γρήγορα όταν οι πειραγμένες ηλεκτρικές κιθάρες ανέβασαν ξανά το τέμπο στο χαρακτηριστικό «Λαλαλαλαλα», ενώ ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η γλυκιά εκτέλεση του ακυκλοφόρητου «Λυκάνθρωπος».
Και μετά, ήρθε ο χαμός. «Το Τραγούδι Της G» μετατράπηκε σε μια συλλογική εκτόνωση που θες να βλέπεις σε λούπα, ενώ το πολυαναμενόμενο «ΣΕΑ Αταλάντης» έφερε την Τεχνόπολη σε απόλυτη έκσταση. Ενώ η πρώτη ανάγνωση παραπέμπει σε κλασικά ερωτικά αδιέξοδα, ο πυρήνας της γραφής τους ακουμπά σε πολύ πιο καθολικές χορδές. Διαπραγματεύονται το τραύμα της απόρριψης, το άγχος της έκθεσης και τη βαθιά ανάγκη να αγαπηθούμε γι' αυτό που είμαστε.
Αμέσως μετά, η Νίκη κάθισε στα πλήκτρα για το «Αμφιβάλλω», ρίχνοντας το ρυθμό και βγάζοντας μια τρυφερή συναισθηματική φόρτιση. Στο «Προτιμούσα Το Παλιό», η σχεδόν καθολική συμμετοχή επιβεβαίωσε την αγάπη ενός κοινού που κυμαινόταν από πολύ νεαρές ηλικίες μέχρι μεγαλύτερους ανθρώπους, ενώ στο «Τραγούδι Του Άρη» επικράτησε και πάλι ο γνωστός «κακός χαμός».
Χωρίς ταμπέλες και η συγκίνηση του encore
Μουσικά, οι Σκιαδαρέσες κινούνται με την ίδια ελευθερία. Οι επιρροές τους εκτείνονται από τους Beatles και τους Queen μέχρι τους Radiohead, τη Nina Simone και τον Stromae, χωρίς να τις εγκλωβίζουν σε ένα αυστηρά καθορισμένο είδος. Στις ζωντανές εμφανίσεις, βέβαια, η μουσική είναι μόνο η αφορμή. Ανάμεσα στα κομμάτια υπάρχουν πρόζες, αυτοσχεδιασμοί, αστεία και μικρές θεατρικές σκηνές που επιβεβαιώνουν πως δεν φορούν κάποιον ρόλο· βρίσκονται ήδη μέσα στην ίδια κουβέντα με εμάς.
Το encore της συναυλίας είχε σπάνια συγκίνηση. Με τους ανοιχτούς φακούς των κινητών να φωτίζουν τον χώρο, το «Θάλασσα ΙΙ» αφιερώθηκε στη γιαγιά τους μέσα σε ένα εξαιρετικά τρυφερό κλίμα, για να δώσει αμέσως τη θέση του στο πρώτο «Θάλασσα (Το Πλακάκι Της Κουζίνας)», με όλη την Τεχνόπολη να τραγουδά σαν μια φωνή. Ακολούθησε ο ξεχωριστός «Σκουπιδότοπος», συγκινητικά αφιερωμένος σε όσους έχουν χάσει τη ζωή τους από τους πολέμους.
Το φινάλε γράφτηκε με την ιδανική εκτόνωση, με μια ακόμη εκρηκτική εκτέλεση του «ΣΕΑ Αταλάντης», με όλους να τραγουδούν μαζί. Τραγούδια που κάποτε γράφτηκαν μέσα σε ένα δωμάτιο από δύο αδελφές με μια κιθάρα επέστρεψαν στη σκηνή μέσα από χιλιάδες φωνές αποτελούν την πιο καθαρή απόδειξη ότι οι ιστορίες τους έχουν πάψει εδώ και καιρό να είναι μόνο δικές τους.
*Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Γιώργο Σπανό (George Spanos Photography)