Δεν ήταν ακόμα μια συναυλία. Ήταν μια μουσική μυσταγωγία που ισορρόπησε μαεστρικά ανάμεσα στο λυτρωτικό γέλιο, τη βαθιά συγκίνηση και την κοινωνική αφύπνιση. Αναφέρομαι στη συναυλία που έδωσε πριν μερικές ημέρες ο Σπύρος Γραμμένος στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.
Ήταν μια βραδιά όπου τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας καταργήθηκαν ολοκληρωτικά. Οι θεατές δεν ένιωσαν ούτε στιγμή πως βρίσκονταν σε έναν τυπικό, απρόσωπο συναυλιακό χώρο, αλλά μάλλον στο αγαπημένο τους στέκι παρέα με φίλους.
Άλλωστε, ο Σπύρος, ως σωστός οικοδεσπότης, άφησε το χρόνο και το χώρο στους καλεσμένους του να φτιάξουν μια διαφορετική συναυλία που χαράχτηκε έντονα στη μνήμη μας.
Δεκαέξι χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία, ο τραγουδοποιός συνεχίζει ακάθεκτος να γράφει τραγούδια που λειτουργούν ως αιχμηρά φωτογραφικά στιγμιότυπα της σύγχρονης πραγματικότητας.
Με ολοκαίνουργιο δίσκο στις αποσκευές του, το απολαυστικά αυτοσαρκαστικό «Συγγνώμη Που Υπήρξα», απέδειξε περίτρανα πως το αληθινό, το αυθόρμητο και το απαλλαγμένο από επιτηδεύσεις, βρίσκει πάντα τη θέση του στην ψυχή του κοινού.
Έχοντας αφομοιώσει τα διδάγματα σπουδαίων δασκάλων της κοινωνικοπολιτικής σάτιρας -του Τζίμη Πανούση, του Χάρρυ Κλυνν, του Γιώργου Μαρίνου-, ο Γραμμένος καταφέρνει το ακατόρθωτο, να μετατρέπει δηλαδή το πρόσκαιρα επίκαιρο σε κάτι απόλυτα διαχρονικό, κοιτάζοντας την εποχή του κατάματα και κάνοντάς της πλάκα, χωρίς όμως ποτέ να της χαρίζεται.
Η συνταγή της επιτυχίας αυτής της πολυσυλλεκτικής παράστασης απογειώθηκε μέσα από την οργανική ένταξη τεσσάρων σημαντικών εκπροσώπων της εγχώριας stand-up comedy. Ο Πάρις Ρούπος, η Χρύσα Κατσαρίνη, η Ήρα Κατσούδα και ο Αριστοτέλης Ρήγας συγκρότησαν μια τετράδα-φωτιά, που με κείμενα-«ξυράφια» και αστείρευτο αυτοσχεδιασμό μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, αλλά και να προβληματιστούμε.
Ήταν ένα πραγματικό προνόμιο να βλέπεις τους κωμικούς να ξεδιπλώνουν απλόχερα και τις ερμηνευτικές τους ικανότητες, προσφέροντας ανεπανάληπτα στιγμιότυπα, όπως η δαιμονιώδης τρικαλινή εκδοχή του “Killing In The Name” από τον Ρήγα ή η ιδιαίτερη ερμηνεία του “Down In Mexico” από την Κατσαρίνη, στιγμές που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη βραδιά.
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε την ίδια μαγεία χωρίς την πενταμελή μπάντα που πλαισίωσε τον καλλιτέχνη. Ο Χρήστος Καλκάνης στα πνευστά και τα πλήκτρα, ο Χάρης Παρασκευάς στο μπάσο και τα εντυπωσιακά στοματικά εφέ, η Ναταλία Κοκώση στα κρουστά και ο Μιχάλης Γαλάνης στα τύμπανα έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.
Τις εντυπώσεις έκλεψε η Αναστασία Βλάχου, η οποία δημιούργησε μια ασύλληπτα ατμοσφαιρική κατάσταση στο κομμάτι «Λύκου Κραυγή» παίζοντας πλήκτρα, κιθάρα, πολίτικη λύρα και νταρμπούκα. Ξεχωριστή, ωστόσο, και βαθιά συγκινητική ήταν η παρουσία του διδύμου διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, που μετέδωσε με απίστευτη ενέργεια κάθε στίχο, από τα πιο ευαίσθητα κομμάτια μέχρι τα αιχμηρά λογοπαίγνια και το οργισμένο «Ω Να Σου».
Όλοι τραγουδήσαμε δυνατά «Το Όνομά Μου Ειν' Το Δικό Σου», που καταχειροκροτήθηκε θερμά, και φυσικά με το «Είν' Η Ζωή Μου Σκατά», το οποίο μετατράπηκε σε έναν συλλογικό, λυτρωτικό ύμνο τραγουδισμένο από χιλιάδες χείλη ταυτόχρονα.
Ο Σπύρος Γραμμένος είναι ένας δημιουργός που δε φοβάται να τσαλακωθεί, να χλευάσει τη σαπίλα του φασίστα, να αγκαλιάσει τις αγωνίες μας και να μας θυμίσει πως τα αντικαταθλιπτικά δεν είναι η μόνη λύση.
Φύγαμε γεμάτοι, με ένα μειδίαμα στο πρόσωπο, αφήνοντας πίσω την γκρίζα ρουτίνα, μετρώντας ήδη αντίστροφα για το επόμενο μεγάλο μας ραντεβού: τη γιορτή του προστάτη μας, «Άγιου Γραμμεντίνου», στις 14 του Φλεβάρη.
