Πρόκειται για ένα έργο από τα σημαντικότερα και πιο ποιητικά της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Μέσα από ένα μαγικό ταξίδι στο χώρο της φαντασίας το μόνο που παραμένει αναλλοίωτο είναι ο έρωτας. Όλα τα άλλα ο θεατής τα ξεχνά. Ο έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη εδώ. Οτιδήποτε άλλο στο δικό μας κόσμο φαντάζει ως κανονικότητα εκεί μοιάζει με παράλογο.
Με οχήματα τα νιάτα, την ομορφιά και τα χρήματα οι ήρωες διαπλέκονται σε μεταξύ τους σχέσεις. Τα τρία ζευγάρια του έργου ενώνονται μεταξύ τους με δεσμούς έρωτα και φιλίας. Κάποια ακόμη από τα θέματα που διαπραγματεύεται η παράσταση είναι: οι εθισμοί και οι εμμονές, η αρρώστια και ο θάνατος.
Ο ποιητικός λόγος του Μπορίς Βιάν διατηρείται και στο έργο, καθώς και όλη η αίσθηση του παράλογου. Έννοιες αφηρημένες, εκφράσεις ποιητικές και λυρισμός ενυπάρχουν στην παράσταση. Ο θεατής, παρακολουθώντας τη δράση των ηρώων, καταλαβαίνει αμέσως πως πρόκειται για μια παράσταση που κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Το θέατρο του παραλόγου συναντά το ποιητικό στοιχείο και το λυρισμό, για να μεταφέρουν το θεατή σε μια άλλη διάσταση. Ο σουρεαλισμός αποκτά υπόσταση, μέσα από έννοιες και ρόλους, για να μεταφέρει υψηλά νοήματα κάτω από το μανδύα ενός καλά καμουφλαρισμένου έργου με στοιχεία κωμικά.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Ευδοκία Βεροπούλου), άκρως εναρμονισμένα με την αισθητική του έργου, περικλείουν κι αγκαλιάζουν τους ηθοποιούς, μεταφέροντας το θεατή σε έναν κόσμο διαφορετικό: κωμικό κι άκρως ποιητικό.
Οι ηθοποιοί, με χάρη, νάζι, αυθορμητισμό και τσαχπινιά, μεταφέρουν κομμάτι της λογοτεχνικής ιδιοσυγκρασίας του Μπορίς Βιάν. Οι ερμηνευτές (Αθανασία Κουρκάκη, Γιώργος Μπουφίδης, Στρατής Νταλαγιώργος, Νικόλας Παπούλιας, Μαριτίνα Πάσσαρη και Ντόνα Πετροπούλου) πατούν ισορροπημένα μεταξύ κωμικού στοιχείου και λυρισμού και μεταξύ λογικής και τρέλας. Η μουσική (Στάθης Ιωάννου) και η κίνηση (Αλίκη Καζούρη) μεταφέρουν νότες αισιοδοξίας, ανεμελιάς και ρομαντισμού που ενυπάρχουν σε όλη την παράσταση.
Κομβικό σημείο στο έργο —χωρίς να χάνεται η ουσία της πλοκής, που είναι το ονειρικό-φαντασιακό στοιχείο— είναι η ασθένεια. Η ασθένεια (το νούφαρο που βρίσκεται στους πνεύμονες μιας από τους ήρωες του έργου) είναι αυτή που αλλάζει τις ισορροπίες μέσα σε κάθε οικογένεια. Έτσι και στη δράση των ηρώων, η ζωή τους αλλάζει δραματικά. Το χαμόγελο δεν χάνεται εξολοκλήρου, η μουσική και ο χορός συνεχίζουν να υπάρχουν αλλά στην ατμόσφαιρα αιωρείται μια απειλή πλέον που στέκεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των ηρώων. Είναι η στιγμή που οι δυναμικές των ηρώων αλλάζουν και οι ήρωες καλούνται σε δράση.
Εν κατακλείδι, ο θεατής παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη παράσταση, μεταφέρεται αυτομάτως όχι σε μια αίθουσα αλλά σε ένα μαγικό-ονειρικό ταξίδι στο χωροχρόνο με διαφορετικές αξίες, ιδανικά και ζώα που μιλούν. Είναι ένα ανάλαφρο έργο με βαθιά νοήματα μέσα από τη δράση των ηθοποιών.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Θέμη Παναταζόπουλο.