Η γιορτή του "Fisherman's Blues" των Waterboys στην Ο2

Όταν σήμανε η ώρα για τους εορτασμούς του “Fisherman's Blues” του 1988, ένα πάρτυ παραδοσιακής μουσικής με λίγο rock ‘n roll, δεν μπορούσες να μην αναρωτηθείς το πόσοι πια χορεύουν και νιώθουν τα τραγούδια. Βλέπετε, βρισκόμαστε στο 2026 και πολλές φορές ο κόσμος ξεχνάει τι έχει σημασία, ξεχνάει να περνάει καλά. Πώς λοιπόν θα αντιδρούσαμε στη ζωντανή εκτέλεση ενός δίσκου που βρίσκεται ανάμεσα στην εσωτερική αναζήτηση και τον ιρλανδικό γάμο;

Οι Waterboys είναι η μπάντα του Mike Scott, ενός μουσικού που δεν θέλει να επαναλαμβάνεται δισκογραφικά. Την εμπορική επιτυχία την έκανε με το πομπωδες rock του “This Is The Sea”, για να κάνει τη στροφή με το “Fisherman’s Blues”, που αποδείχθηκε ο πιο εμπορικός δίσκος της καριέρας τους και ήταν καθαρό folk rock. Η φετινή χρονιά βρίσκει τον Mike να γιορτάζει το συγκεκριμένο δίσκο με επετειακές συναυλίες, μαζί με τον Steve Wickham πίσω στο βιολί, τον Colin Blakey στo φλάουτο αλλά και τον Αμερικανό τραγουδοποιό Steve Earle, που συμμετέχει και αυτός στην κομπανία. 

Στην Ο2 του Λονδίνου και χωρίς support, η συναυλία κράτησε περίπου δυόμιση ώρες με ένα μικρό διάλειμμα, ενώ το set ήταν ανάμεικτο, δεν παίχτηκε δηλαδή το “Fisherman’s blues” από την αρχή ως το τέλος, παίχτηκε όμως το μεγαλύτερο του μέρος, μαζί με πολλά outakes και διασκευές. Η είσοδος έγινε με το “Don’t Bang The Drum”, χωρίς videowalls και με μόνο το κάτω διάζωμα να χρησιμοποιείται. Η μπάντα έδειξε από την αρχή πως δε χρειάζεται την τεχνολογία και τα εφέ αφού από τα σόλο του Brother Paul στα πλήκτρα μέχρι τις κιθάρες του Mike Scott, τζαμαραν σε κάθε κομμάτι. Δεν επένδυσαν σε τζαμαρίσμαστα που πλατιάζουν, ήταν ακριβώς αυτά που φρέσκαραν τις συνθέσεις.

Το γνωστό “How Long Will I Love you” και το σουξέ “Whole Of The Moon” ήρθαν νωρίς στο set χωρίς να μας πειράζει. Η είσοδος του Wickham έγινε στο “We Will Not Be Lovers”, το πρώτο κομμάτι που ακούστηκε από το “Fisherman’s”, βάζοντας το παραδοσιακό ιρλανδικό ηχόχρωμα στο mix. Η συναυλία ήταν καθήμενων, μα έβλεπες κόσμο να έχει βγεί λίγο από το καβούκι του και να χορεύει. Για τα δεδομένα του Λονδίνου και της μέσης ηλικίας των θεατών στην αρένα, αυτή η συμπεριφορά ξεπέρασε τις προσδοκίες.

Η σύμπραξη του Steve Earle με τους Waterboys στο δεύτερο set περιλάμβανε το μεγαλύτερο κομμάτι του “Fisherman’s Blues”, μαζί με λίγο Rolling Stones (“Dead Flowers”) και Waylon Jennings (“Are You Sure Hank Done It This Way”). Οι συγκεκριμένοι μουσικοί θα μπορούσαν να παίζουν σε 10 άτομα, θα μπορούσαν να παίζουν και σε 30 χιλιάδες ή στο ΟΑΚΑ. Όμως, φίλες και φίλοι αναγνώστες, δεν τους ενδιαφέρει. Από τις εκφράσεις τους και τις κινήσεις τους όσο βρίσκονται αγκαλια με κιθάρες, βιολιά, πλήκτρα και drums βλέπεις πως παίζουν πρώτα από όλα για τους ίδιους. Ειδικά ο Scott, ο Wickham και ο Brother Paul διονυσιάζονται ακόμα στη σκηνή, ανεξαρτήτως των αντιδράσεων του κοινού.

Waterboys w. Steve Earle Setlist @ O2, Λονδίνο

Set 1:

Don't Bang the Drum

Glastonbury Song

How Long Will I Love You?

A Girl Called Johnny

The Whole of the Moon

We Will Not Be Lovers

The Pan Within

The Raggle Taggle Gypsy

Sweet Thing / Blackbird

Strange Boat

Dunford's Fancy

The Stolen Child

Set 2: w. Steve Earle

Copperhead Road

Guitar Town

My Old Friend the Blues

I Ain't Ever Satisfied

Volver a Celaya

Kansas

When Ye Go Away

When Will We Be Married?

Dead Flowers (Rolling Stones)

Has Anybody Here Seen Hank?

Are You Sure Hank Done It This Way (Waylon Jennings)

Light Shine on Me

And a Bang on the Ear

Encore:

The Galway Girl

Fisherman's Blues

Will the Circle Be Unbroken? (William MacEwan)