Πριν μια βδομάδα και κάτι, βρεθήκαμε στην πρώτη μέρα του φετινού Αγοραφοβικού Φεστιβάλ στον πολύ συμπαθητικό χώρο ΠΛΥΦΑ, με ένα αγαπημένων γκρουπ στην κεντρική σκηνή.
Ξεκίνημα με τους Blue Morphee, μια νεοσύστατη μπάντα που έκανε την πρώτη της live εμφάνιση στη σκηνή του φεστιβάλ, καθότι ο θεσμός προσπαθεί να συστήνει νέους καλλιτέχνες στο κοινό.
Ένα κορίτσι στη σκηνή με μικρόφωνο και ένα αγόρι παίζει κιθάρα. Διασκευάσαν Αρλέτα, Σιδηρόπουλο και Τζένη Βάνου και παίξαν και δικά τους κομμάτια με αγγλικό στίχο. Κάτι το ότι σουρουπώνει νωρίς πλέον κάτι η μελαγχολική τάση του γκρουπ, κυριάρχησε ένας κινηματογραφικός τόνος στον άδειο ακόμα χώρο στην κεντρική σκηνή.
Με επιρροές από Mazzy Star, θεωρώ ότι αν δουλέψουν, θα βγάλουνε ωραία μουσική στο μέλλον.
Για τη συνέχεια, μια ιστορική μπάντα του minimal/electronic και της new wave σκηνής της Αθήνας του ’80: οι In Trance 95.
Με τον εκπληκτικό μουσικό συνθέτη Νίκο Βελιώτη και τον Alex, γνωστό μουσικόφιλο και φυσιογνωμία της αιώνιας νεανικής εναλλακτικής σκηνής, αυτή τη φορά νομίζω πήγανε παραπέρα τις επιρροές τους από Kraftwerk, Cabaret Voltaire, OMD, SPK, Front 242, Depeche Mode και Coil. Με έναν θορυβώδη ηλεκτρονικό ήχο, με τις επαναλαμβανόμενες minimal συνθέσεις τους, λες και θέλουν να φέρουν την κατάνυξη που θα φέρει ο επόμενος επαναλαμβανόμενος τόνος και θα πιάσουν άλλη συχνότητα, παρουσίασαν πολύ δυνατά τα "I See Black", "Fairweather Friends", "21st C.E.T.", "Invisible Industry Of Solitude", "Desire To Desire", "Le Poete Maudit", "How?", "Brazilia", "The Move", μεταξύ άλλων.
Μία εμφάνιση που μας έκανε να καταλάβουμε ότι κρατάνε ακόμα στη μουσική τους όλα τα περιθώρια ανοιχτά.
Ο κόσμος άρχισε και «ζεσταίνεται». Στη δίπλα σκηνή οι Psychedelic Trips To Death, όσο πρόλαβα να ακούσω, ισοπεδώνουν τα τσιμέντα. Με σαφείς επιρροές από το shoegaze, τους Spacemen 3, διασκευάσαν το "Ghost Rider" των Suicide. Δυστυχώς, το νεαρό κοινό δεν το πήρε πολύ χαμπάρι αυτό. Ψυχεδελικός κιθαριστικός ήχος με πολλή ένταση. Αυτή η μπάντα πραγματικά τα σπάει!
Μεταφέρθηκα ξανά στην κεντρική σκηνή να παρακολουθήσω το δίδυμο των Selofan, που πραγματικά με εντυπωσίασε!
Ο Δημήτρης και η Ιωάννα, παλιές φυσιογνωμίες της darkwave, post punk σκηνής και των αντίστοιχων στεκιών, έχουν κάτι πάρα πολύ όμορφο. Ξεκίνησαν το 2012 από την Αθήνα αλλά πλέον θεωρούνται μία μπάντα παγκόσμιου βεληνεκούς στο χώρο, με καταξίωση και εμφανίσερις σε μεγάλα φεστιβάλ και club του εξωτερικού. Με καταπληκτική σκηνική παρουσία, με neon noir ατμόσφαιρα στη σκηνή, με το "Liquid Sky" για ευαγγέλιο (ψάχτε το, μην τα ζητάτε όλα έτοιμα), με έναν καταπληκτικό, πειραγμένο darkwave- coldwave ήχο στα καλύτερά του, με νοσταλγική χροιά και ταυτόχρονα πολύ χορευτική, πραγματικά, έχω να πω ότι ζωντανά είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ.
Παρουσίασαν κομμάτια από όλα τους τα album: «Οδηγίες Χρήσης», «Βιτριόλι», «Φούξια Χαμελαίον», «Αλάσκα», «Στο Σκοτάδι», "Billie Was A Vampire", "Ist Die Liebe Tot", "Auf Deiner Haut" Give Me A Reason", «Η Μοναξιά Είναι Της Μόδας» και «Υπόγειο».
Την επόμενη φορά –και απευθύνομαι στο σκορπισμένο πια κοινό του darkwave και στα παιδιά της πάλαι ποτέ Rebound– μην τους χάσετε!
Και είχε έρθει η ώρα να δούμε στο ΠΛΥΦΑ, στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, για μια ακόμη χρονιά τη Λένα Πλάτωνος! Αυτήν τη φορά με το Γιάννη Παλαμίδα, την Αθηνά Ρούτση και τον Stergios T.
Αυτή η μοναδική και γλυκιά ιστορία της Λένας και αυτό που έχει καταφέρει με τη μουσική της είναι φοβερό.
Είναι η μόνη από τη γενιά συνθετών μετά τη Μεταπολίτευση (εκτός underground μπαντών και του γενικότερου εναλλακτικού ήχου του ’80) που το κοινό της εν έτει 2026 αποτελείται κυρίως από παιδιά 18 έως 25 ετών!
Νομίζω ότι η Λένα Πλάτωνος, όταν παίζει μακριά από τα μέγαρα και τα Ηρώδεια, «μιλάει» η ψυχούλα της. Μαζί και των παιδιών που την αγαπάνε και το φωνάζουν: «Λένα, σ’ αγαπάμε!». Μια μόνιμη ανανέωση με τη νεολαία, μακριά από επιχορηγήσεις και εναγκαλισμούς με την εξουσία.
Όλα ήταν εκεί. Αγαπημένα κομμάτια από το «Γκάλοπ», από το «Σαμποτάζ», από τις «Μάσκες Ηλίου». Ο «Μάρκος», η «Κοντέσα Της Άνοιξης», το minimal wave του «Μια Άσκηση Φυσικής Άλυτη», η «Λάθος Αγάπη», ακόμα και η «Ροζαλία». Για όλα τα αιώνια παιδιά με τα μάτια λέιζερ και τα μαλλιά τιρκουάζ, πάντα θα γλυκαίνει την ψυχή μας και την καρδιά μας και θα μας θυμίζει ότι σε αυτό τον τόπο δεν είμαστε μόνοι.
Συγκινητική, όπως πάντα, με ίσως την καλύτερη από πλευράς ηλεκτρονικού ήχου, «απογείωσε» το ΠΛΥΦΑ.
Για μια ακόμη φορά συνειδητοποιείς πόσο πρωτοποριακή ήταν για την εποχή της...
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Niki Stevens και τον Παναγιώτη Κουνελλέ.