Τις περίμενα αυτές τις μέρες ανυπόμονα. Οι δύο περίπου ώρες της οδήγησης με προορισμό την Ελάτεια πέρασαν αέρα, ακούγοντας τη δισκογραφία από Τρύπες (οι νεότεροι να ψάξουν άμεσα). Έκανα και μια μικρή στάση στο δρόμο στον αρχαιολογικό χώρο της Χαιρώνειας για να βγάλω καμιά φωτογραφία τον ξακουστό λέοντα.
Ο Παρνασσός από την μια και το όρος Καλλίδρομο από την άλλη φτιάχνουν ένα ειδυλλιακό τοπίο για να απολαύσεις αγαπημένες μουσικές, και φυσικά, να συνδυάσεις και άλλες δραστηριότητες.
Αυτό που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια σαν ένα απλό ετήσιο μουσικό πάρτι του Σύλλογου Νεολαίας Ελάτειας έχει καταφέρει να θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα κατασκηνωτικά φεστιβάλ της Ελλάδας.
Κι αν για πολλούς το Μουσικό Φεστιβάλ Ελάτειας είναι το καθαρά μουσικό μέρος, για μένα υπάρχει μια παρέα: Ο Χρήστος, η Αναστασία, ο Γιάννης, ο Τζέικ, ο Τζίμης, ο Ζάχος, ο Κώστας, ο Δημήτρης, ο Νίκος, ο Γιώργος, ο Γιώργος, η Κωνσταντίνα και τόσοι άλλοι, ειδικά οι εθελοντές, που είναι η ψυχή της διοργάνωσης...
Τελικά, όσο κλισέ και να ακούγεται, τα πιο ωραία πράγματα τα φτιάχνουν οι παρέες!
Εδώ, λοιπόν, οι εντυπώσεις μας από την πρώτη (πρακτικά δεύτερη, μια που λόγω βροχής, η πρώτη δεν έγινε) μέρα αυτού του ωραίου φεστιβάλ, ενώ ήδη ετοιμάζουμε το οδοιπορικό μας και για τις επόμενες...
Σπύρος Γραμμένος
Παρόλο που ξεκίνησε πρώτος και με ήλιο ακόμα πάνω από τα κεφάλια μας, ο Σπύρος Γραμμένος και οι μουσικοί του μπήκαν φουριόζοι στην σκηνή. Με πολύ καλή διάθεση και ενέργεια, έπαιζε λεκτικά πότε με το κοινό πότε με τους μουσικούς του.
Εκτιμώ πολύ το Σπύρο Γραμμένο και την τραγουδοποιία του. Κι είναι απάντηση σε όσους αναρωτιούνται αν υπάρχει καλό, ποιοτικό ελληνικό τραγούδι. Με σοβαρό, κοινωνικό, πολιτικό στίχο που μιλάει για τον κόσμο, για εμάς, για τους προσφυγές, για το Ζακ, για τις γυναικοκτονίες, για τον Πάνο με τα πράσινα παπούτσια, για το φασισμό, για όλα αυτά που μαυρίζουν κάθε μέρα και περισσότερο την ζωή μας…
«Γυμναστήκαμε», χορέψαμε, τραγουδήσαμε... εεε, δακρύσαμε κιόλας με το Σπύρο Γραμμένο.
Μια υπέροχη μέρα με μουσική ξεκίνησε!
Σκιαδαρέσες
Είχα αρνηθεί πεισματικά σε προηγούμενες ευκαιρίες να τις δω. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον από απλή καθαρή προκατάληψη. Σίγουρα δεν ανήκω στο κοινό τους. Χαλάρωσα, άνοιξα αυτιά και μάτια και σας παραθέτω τις σκέψεις/απόψεις μου:
Μπορείς να περάσεις όμορφα ακούγοντας «ποπ» μουσική. Να συμβούν τα πάντα κι «ο μαλάκας, να είναι πάντα μαλάκας». Εισέπραξα το κέφι και το μπρίο που αυτά τα κορίτσια δημιουργούν στο πολυπληθές κοινό τους, το οποίο δεν σταμάτησε στιγμή να τραγουδά, όλα μα όλα τα τραγούδια τους.
Μικρά καθημερινά γεγονότα, που αφορούν τον καθένα μας, δοσμένα ακατέργαστα με απλή μουσική και με αρκετή θεατρικότητα, κάνουν όλο αυτό το μείγμα ξεσηκωτικό.
Κι όσο για μένα, τον αδαή, που δεν ήξερα το ρεπερτόριό τους, μου λύθηκε κι η απορία για τα εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια που κυκλοφορούσαν με μπλούζα «Ισόβια Μουνάρα».
Πυξ Λαξ
Οι παλιές αγάπες δεν πάνε μόνο στον παράδεισο αλλά πάνε και στην Ελάτεια. Και εδώ, όπως καταλαβαίνετε, αρχίζει ο πραγματικός «πανικός», μόλις ο Μπάμπης Στόκας κι ο Φίλιππος Πλιάτσικας βγήκαν στην σκηνή!
Βάζω στοίχημα ότι δεν υπήρχε ούτε ένας παρευρισκόμενος που να μην έχει μια ανάμνηση (ερωτική) απότην μουσική των Πυξ Λαξ. Όλα τα αγαπημένα τραγούδια παρέλασαν από το πρόγραμμα των παιδιών. Όλα. Και φυσικά, υπήρχε και μια μικρή ενότητα για τους φίλους που δεν ήταν μαζί μας. Για το Βασίλη (Καρρά), για το Μάνο (Ξυδού), για το Λαυρέντη (καλά, ένας είναι ο Λαυρέντης).
Κρατάω ως εξαιρετική κίνηση (τρολαρίσματος) το μπλουζακι του Φίλιππου Πλιάτσικα που έγραφε “Last Concert”! Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!!
Για τις παλιές αγάπες μην μιλάς...
Ματούλα Ζαμάνη
Με τον κόσμο ήδη στα κόκκινα, από τους Πυξ Λαξ, η Ματούλα Ζαμάνη ήρθε να μας αποτελειώσει. Εμφανίστηκε στην σκηνή εμφανώς χαρούμενη και ευδιάθετη, όπως και η ίδια δήλωσε, στο καθιερωμένο καλωσόρισμα προς τον κόσμο που επευφημούσε την ίδια και τους μουσικούς της συντρόφους.
Με ειδικούς δεσμούς με τα παιδιά του Φεστιβάλ και με το ίδιο το Φεστιβάλ, καθώς το όχι τόσο μακρινό 2019, όταν θα άλλαζε μορφή κι από ετήσιο πάρτι θα ξεκινούσε την πορεία του ως μουσικό φεστιβάλ, η Ματούλα ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα με τη οποία ήρθαν σε επαφή, ανάλυσαν τις ιδέες και τις σκέψεις τους, και φυσικά ήταν αυτή που δέχτηκε και ήρθε πρώτη και τραγούδησε για την Ελάτεια και τους επισκέπτες της.
Με «Αγάπη» στην αρχή αλλά και παραδοσιακά τραγούδια στη συνέχεια, «Πριν», αλλά και «Λάθος Φιλιά», ο κόσμος θέριεψε, και το γνωστό σύνθημα «Τελεία και παύλα, Ματούλα είσαι...» δόνησε αρκετές φορές το ήδη παλλόμενο πλήθος.
Αεικίνητη και πληθωρική, είπε την «Μπανιστίρτζού», πέταξε τις ρίμες της και άφησε πίσω της καμμένη γη...
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη και στο mixgrill.gr.