Ένα βράδυ στο Gazarte με το μελωδικό, απροσποίητο Marc Almond

Παρασκευη βράδυ. Στους ρυθμούς της καθημερινότητας η πόλη, αλλά με μια νέα πνοή, σαν ξανά από τα συντρίμια να χορέψεις κουρασμένος. Κατηφορίζω στο Gazarte να παρακολουθήσω τον Marc Almond, o οποίος πάντα αποτελούσε μια κατηγορία μόνος του.

Σε καλλιτέχνες σαν τον Marc Almond, όπως και σαν λίγους άλλους με την στάση τους αλλά και τις δουλειές τους, ενυπάρχουν όλα τα πάθη γυμνωμένα μέσα απο το ρομαντικό τους περιτύλιγμα. 

Η αλήθεια είναι ότι ο Mark Almond πάντα μου ηταν συμπαθής, αν και δέν τον ερωτεύθηκα ποτέ. Όμως, πάντα έπαιρνα τούς δίσκους του και τους ακουγα με ενδιαφέρον.

Πάντα πίστευα οτι ο Almond ηθελε πάρα πολύ νά γίνει μία διασταύρωση από David Bowie και Brian Ferry με τον Καυγατζή τής Βρέστης του Jean Genet, τη ματωμένη ποίηση τού Pablo Neruda και του Federico García Lorca, κάτω από τό συναισθηματικό ανάστημα του Jacques Brel.

Μεγάλη επιρροή, πάντως, για τις μουσικές που ασχολήθηκα περισσότερο. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς με 40 χρόνια πολυποικίλης μουσικόφιλης και όχι μόνο καριέρας;

Ξαναρωτώ: O Scott Walker των 80s ή η Judy Garland του υπονόμου;

Απάντηση, φυσικά, δεν θα πάρω και δεν χρειάζεται να πάρω. Θα ήταν μεγάλο λάθος.

Ο Mark Almond δεν έχει να αποδείξει απολύτως τίποτα. Ποτέ δεν είχε. Πόσο μάλλον στα 68 του χρόνια.

21:30 νταν εμφανίζεται στη σκηνή του Gazarte, Aγγλος στο ραντεβού του. Προσωποποιημένη η ιστορία της βρετανικής σκηνής ως προς την ειλικρίνεια, την υπερβολή, τον πειραματισμό —αλλα και τις πολύχρωμες βελούδινες γιρλάντες στη νύχτα, μεσα στα νέον φώτα στα υπόγεια.

Με συνοδοιπόρους τον Neal X στις κιθάρες, τον Μartin Watknis στο πιάνο και στα πλήκτρα, τον Mat Hector στα ντραμς και τον Phil Bloomberg στο μπάσο και την αναλλοίωτη φωνή του, με ένα playlist με hits αλλα και κάποια άγνωστα, μερικά ίσως «κακές» επιλογές, με ένα κοινό μεγάλο σε ηλικία σε μέσο όρο, προσωπικά το μεγαλύτερο που έχω δει ποτέ σε συναυλία.

Αλλά πάντα με αυτήν την ευγένια, την γλυκύτητα και την καλλιτεχνικότητα σαν ύπαρξη, σαν διεκπεραιωτής ενός αιώνιου ονείρου αλλα και σαν σημερινός «παλιός» της μόδας και των γκαλερί του Λονδίνου, αλλά και ο τύπος που θα φτιάξει απλα μια ροκ μπάντα απλα έτσι... Όλα αυτά ταυτόχρονα.

Άρχοντας της ευαισθησίας και της αυτοπαρωδίας που τον διακατέχει από τις πρωτες μέρες των Soft Cell.

Ίσως δεν έκανε την καλυτερή του εμφάνιση στη χώρα μας. Εξάλλου, φάνηκε πόσο και ο ίδιος προτιμάει τα live με όρθιο κοινό και όχι καθήμενους. Παρόλα αυτά, με τον ωραίο ήχο του, καταχειροκροτήθηκε και ζέστανε το κοινό.

Διασκεδαστικός, performer, τίμιος με ακόμα και σήμερα, εξαίσια φωνή.

Παραθετω το playlist της βραδιάς με προσωπικό αγαπημένο από τη βραδιά το "Black heart" και τη διασκευή στο Scott Walker.

Setlist - Marc Almond

1. Beautiful Brutal Thing
2. The Stars We Are
3. A Lover Spurned
4. My Hand Over My Heart
5. The Idol
6. Child Star
7. Look To Your Soul
8. Elusive Butterfly
9. Zipped Black Leather Jacket
10. Fighting A War
11. Black Heart
12. Somethings Gotten Hold
13. The Days Of Pearly Spencer
14. Tears Run Rings
15. Torch 
16. Bedsitter
17. Tainted love
18. Jacky 
19. Children Of The Revolution 

Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παναγιώτη Κουνελλέ.