Electric Litany (5)

Electric Litany-Kepler: Μαυρόασπρες μελωδίες πιασμένες χέρι χέρι

Μια ζωντανή εμφάνιση που θα θυμόμαστε για καιρό.

Διαβάστηκε φορες

Η καλλιτεχνική δυναμική των Electric Litany έγινε φανερή από την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους "How To Be A child & Win The War" (2010), στα τραγούδια του οποίου μας σύστησαν το μουσικό τους όραμα. Θρηνητικές μελωδίες, post punk κιθάρες, ποιητική στιχουργική και η ελληνική μουσική παράδοση, ιδωμένη μέσα από την δικιά τους ματιά. 

Οι δίσκοι που ακολούθησαν συνέχισαν να επεκτείνουν τις δυνατότητες τους και, σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερα ατμοσφαιρικές ζωντανές εμφανίσεις τους, έκαναν τους Electric Litany μια από τις ποιοτικότερες μπάντες της ελληνικής ροκ σκηνής. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ "Desires" (σίγουρα στα καλύτερα του 2025), επέστρεψαν για δυο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Στον ισόγειο χώρο του Gazarte o ο κόσμος συγκεντρώθηκε από νωρίς και για καλό λόγο. Την βραδιά άνοιξαν οι Kepler is Free, ένα γκρουπ που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της νέας ελληνικής τζαζ σκηνής. Αν και φαντάζει κάπως περιοριστικό να τους τοποθετούμε σε αυτήν, μιας και η μουσική τους απλώνεται σε περισσότερα από ένα είδη. Υπάρχει σίγουρα η τζαζ ως βάση αλλά αυτή συνδυάζεται με το electro, βγάζοντας μια αμιγώς κινηματογραφική αίσθηση στις συνθέσεις του γκρουπ. Ο Σωκράτης Τσεντόγλου (ντραμς), μαζί με το Γιώργο Μιγδάνη (κιθάρα), το Νικηφόρο Nugent (πλήκτρα), το Σπύρο Ζάρδα (τρομπέτα) και το Βασίλη Αλεξόπουλο (μπάσο) μοιράζονται την αγάπη τους για την τζαζ, την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop, δημιουργώντας πρωτότυπες συνθέσεις.

Με τραγούδια από τους δυο δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα ("Teegarden", "Second Light") οι Kepler is Free κέρδισαν το κοινό με χαρακτηριστική άνεση, αποδίδοντας τα κομμάτια τους με ακρίβεια, κάνοντάς μας συνοδοιπόρους στο μουσικό τους ταξίδι. Στα σημεία που ο ήχος της τρομπέτας έβγαινε μπροστά μια noir αισθητική εμπλούτιζε τον ήχο τους, δίνοντας έξτρα μουσικό ενδιαφέρον στο αποτέλεσμα. 

Σαν το παροπλισμένο πλέον διαστημικό τηλεσκόπιο που εκτόξευσε η NASA για να ανακαλύψει πλανήτες στο μέγεθος της Γης σε περιστροφή γύρω από άλλα αστέρια και ήταν η έμπνευση για τη σύλληψη του ονόματος της μπάντας, έτσι και εμείς ως θεατές στροβιλιστήκαμε στη μουσική τροχιά των Kepler is Free κατά την διάρκεια του σαραντάλεπτου set τους.

Με το που ανέβηκαν στην σκηνή οι Electric Litany, ο χώρος ήταν πια γεμάτος, με το κοινό να καλωσορίζει θερμά τους τέσσερις μουσικούς. Και μπορεί ο Αλέξανδρος Μίαρης (φωνή, κιθάρες, πιάνο, σαντούρι) να είναι ο ιθύνων νους του συγκροτήματος, αλλά η εικόνα συμπληρώνεται με την ουσιαστική συμβολή και των υπολοίπων. Ο Richard Simic στα ντραμς κρατάει το τέμπο καθόλη την διάρκεια της εμφάνισής τους, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς. Ο Jason Tsontilis στα πλήκτρα και στo χειρισμό των samples είναι ο συγκυβερνήτης του Μίαρη, κατά κάποιον τρόπο, και ο George Alevizeo στο μπάσο, εκτός από παιξίματα, δίνει και έναν εξωτικό τόνο στην εμφάνιση με το look που έχει υιοθετήσει.


Ξεκίνημα με τα "Falcon" και "Opia", δυο τραγούδια από τον καινούργιο δίσκο που αντανακλούν τη διάθεση για μουσικό πειραματισμό από την μεριά της μπάντας. Υπάρχει διάχυτη μια dream pop κατεύθυνση στα καινούργια τραγούδια των Electric Litany, μια ηχητική αύρα που τα διαπερνά κάνοντας τα να θυμίζουν αέρα που περνάει ανάμεσα από τα κλαδιά ενός δέντρου. Κομμάτια σαν το "Itor ακούγονται ακόμα πιο όμορφα ζωντανά, με μια υποψία παραμόρφωσης στον ήχο να προσδίδει περισσότερο βάθος. Αναμενόμενα, ο ενθουσιασμός είναι μεγαλύτερος για παλαιότερα τραγούδια τους, σαν το "Feather Of Ecstasy", στο οποίο επιφυλάσσουν μια ομολογουμένως ωραία εκτέλεση. 

Η guest εμφάνιση του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου στην τρομπέτα σε δυο τραγούδια αποτέλεσε ένα από τα highlight της εμφάνισης τους, με το "Sealight" να μοιράζει απλόχερα συγκίνηση. Πριν το ξεκίνημα του "The Soul Remembers Everything", στη σκηνή ανέβηκε ο Θεόφιλος Λάης, για να συνοδεύσει με τη λύρα, κάνοντας ένα έτσι και αλλιώς πολύ όμορφο κομμάτι ακόμα καλύτερο. 


Η διασκευή στο «Φυλακισμένο» του Ψαραντώνη και το "Under A Common Sky (Refugee)" δίνουν την ευκαιρία στον Αλέξανδρο Μίαρη να σχολιάσει τα πολλά κακώς κείμενα που χαρακτηρίζουν την καθημερινότητα μας, με τη συνολική του παρουσία να μας υπενθυμίζει πόσο ιδιαίτερος frontman είναι. Η θρησκευτική, σαν ψαλμωδία πολλές φορές, διάσταση της μουσικής των Electric Litany πηγάζει από τον τρόπο ερμηνείας και στησίματος του πάνω στην σκηνή.

Το "Minute" παίχτηκε μετά από 12 σχεδόν χρόνια, όπως μας είπε, το "Home" ηχεί ακόμα μετά από τόσα χρόνια ανατριχιαστικό και το "You Make Me Feel" μας ταξιδεύει για άλλη μια φορά. Στο encore κυριαρχεί το "Tear", με την ηχογραφημένη εισαγωγή της «Σονάτας του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, για να μας αποχαιρετήσουν μετά από δυο ώρες μουσικής με τα "Empty Sea" και "Name". Παραφράζοντας τους στίχους τoυ "Reciprocate", μόνο η μουσική μπορεί να σώσει την καρδιά σου

Μερικές φορές αυτό είναι αρκετό...


Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Ευδοξία Μπινοπούλου και στο mixgrill.gr.
Διαβάστε ακόμα