Και ξάφνου χάθηκε ο «παράδεισος». Βρέθηκα σε ένα τοπίο γεμάτο ερείπια.
Οι εύθυμες μελωδίες σίγησαν και πλέον ακούγονται μόνο κάποιες πένθιμες.
Τα χρώματα έσβησαν. Το γκρίζο πέπλο που έπεσε τα εκτόπισε…
Οι μέρες σταμάτησαν να κυλούν. Οι εβδομάδες μου κολλάνε στην… Παρασκευή και δεν επιτρέπουν ποτέ να έρθει το σαββατοκύριακο.
Τα γέλια σταμάτησαν. Την θέση τους πήραν φρικτά ουρλιαχτά. Κραυγές πόνου… νομίζω ότι κάποιος επιχειρεί να μου ξεριζώσει την καρδιά.
Προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. Κάπου διέκρινα μια
πινακίδα. «Ονειρούπολη» έγραφε. Συνειδητοποίησα ότι ήταν η δική μου
ονειρούπολη. Όλα γύρω μου είχαν γκρεμιστεί. Μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω το γιατί. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ανώφελο. Τι και αν το έβρισκα; Τι και αν ανακάλυπτα τους υπαίτιους; Δεν με νοιάζει το ποιος έχει την ευθύνη για όλο αυτό, αλλά μόνο το γεγονός.
Κάπου γύρω μου εμφανίζονται κάποια πρόσωπα. Θέλουν μάλλον να μοιάζουν σαν σκιές… Δεν το καταφέρνουν αφού η εικόνα τους είναι νωπή στο μυαλό μου. Νομίζω ότι τα βλέπω χωρίς να μπορούν όμως να με δουν αλλά είμαι σίγουρος ότι αντιλαμβάνονται την παρουσία μου.
Προχωρώντας ακούω έναν θόρυβο. Μια σκιά στέκεται μπρος από ένα πηγάδι. Κάτι κρατάει. Μια καρδιά έχει στο χέρι της και προσπαθεί να την πετάξει μέσα. Να είναι η δική της; Μήπως η δική μου; Ίσως και των δύο μας! Την ξεφορτώνεται, αλλά μάταια. Τα συναισθήματα δεν πνίγονται, αναδύονται και της εμφανίζονται πάλι.
Χαίρομαι που έζησα στην ονειρούπολη αυτή. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω σκοπό να την εγκαταλείψω. Θα μείνω εδώ με τα συντρίμμια. Με τα συντρίμμια μου. Μου ξυπνάνε μνήμες, φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό μου. Θα μείνω εδώ, και δεν θα σταματήσω ποτέ μου να παλεύω να τα ξαναφτιάξω.
Τα όνειρα δεν μπορεί κανείς να τα σκοτώσει. Η Ονειρούπολη θα «ανοικοδομηθεί» και θα είναι έτοιμη για να λάμψει. Θα στέκει εκεί που πάντα ήξερες και θα (σε) περιμένει για να την φωτίσεις με το άστρο σου.
Υ.Γ.: Θα είμαι όπου βρίσκεσαι και αυτό δεν αμφισβιβητείται
ΕΦΕΔΡΟΣ
Οι εύθυμες μελωδίες σίγησαν και πλέον ακούγονται μόνο κάποιες πένθιμες.
Τα χρώματα έσβησαν. Το γκρίζο πέπλο που έπεσε τα εκτόπισε…
Οι μέρες σταμάτησαν να κυλούν. Οι εβδομάδες μου κολλάνε στην… Παρασκευή και δεν επιτρέπουν ποτέ να έρθει το σαββατοκύριακο.
Τα γέλια σταμάτησαν. Την θέση τους πήραν φρικτά ουρλιαχτά. Κραυγές πόνου… νομίζω ότι κάποιος επιχειρεί να μου ξεριζώσει την καρδιά.
Προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. Κάπου διέκρινα μια
πινακίδα. «Ονειρούπολη» έγραφε. Συνειδητοποίησα ότι ήταν η δική μου
ονειρούπολη. Όλα γύρω μου είχαν γκρεμιστεί. Μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω το γιατί. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ανώφελο. Τι και αν το έβρισκα; Τι και αν ανακάλυπτα τους υπαίτιους; Δεν με νοιάζει το ποιος έχει την ευθύνη για όλο αυτό, αλλά μόνο το γεγονός.
Κάπου γύρω μου εμφανίζονται κάποια πρόσωπα. Θέλουν μάλλον να μοιάζουν σαν σκιές… Δεν το καταφέρνουν αφού η εικόνα τους είναι νωπή στο μυαλό μου. Νομίζω ότι τα βλέπω χωρίς να μπορούν όμως να με δουν αλλά είμαι σίγουρος ότι αντιλαμβάνονται την παρουσία μου.
Προχωρώντας ακούω έναν θόρυβο. Μια σκιά στέκεται μπρος από ένα πηγάδι. Κάτι κρατάει. Μια καρδιά έχει στο χέρι της και προσπαθεί να την πετάξει μέσα. Να είναι η δική της; Μήπως η δική μου; Ίσως και των δύο μας! Την ξεφορτώνεται, αλλά μάταια. Τα συναισθήματα δεν πνίγονται, αναδύονται και της εμφανίζονται πάλι.
Χαίρομαι που έζησα στην ονειρούπολη αυτή. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω σκοπό να την εγκαταλείψω. Θα μείνω εδώ με τα συντρίμμια. Με τα συντρίμμια μου. Μου ξυπνάνε μνήμες, φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό μου. Θα μείνω εδώ, και δεν θα σταματήσω ποτέ μου να παλεύω να τα ξαναφτιάξω.
Τα όνειρα δεν μπορεί κανείς να τα σκοτώσει. Η Ονειρούπολη θα «ανοικοδομηθεί» και θα είναι έτοιμη για να λάμψει. Θα στέκει εκεί που πάντα ήξερες και θα (σε) περιμένει για να την φωτίσεις με το άστρο σου.
Υ.Γ.: Θα είμαι όπου βρίσκεσαι και αυτό δεν αμφισβιβητείται
ΕΦΕΔΡΟΣ