Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης: Το πιο «ανήσυχο» νέο θέατρο της πόλης παρουσιάσε το πρόγραμμά του

Τέχνη, κέφι, χαρά, και προβληματισμοί γεμίσαν το Σαββατόβραδο όσων βρέθηκαν στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, στην ανατολική πλευρά της πόλης.

Εκεί οι δύο ιδρυτές του θεάτρου, το δημιουργικό δίδυμο TWiMAGINATiON, ή αλλιώς οι Χριστόφορος Χριστοφορίδης και Βασίλης Αραμπατζής, παρουσίασαν το θεατρικό πρόγραμμα για τη νέα σεζόν, 2026-2027, με κεντρικό μότο το «Η τέχνη δεν παρατηρεί, συμμετέχει».

Σε μία γεμάτη αίθουσα, εκεί όπου κάποτε βρισκόταν ο ιστορικός κινηματογράφος Θεανώ, οι δύο νέοι θεατράνθρωποι που μας χάρισαν ακριβώς πριν έναν χρόνο τη νεότερη προσθήκη στα θεατρικά στέκια της συμπρωτεύουσας, με κέφι που οριακά θύμιζε stand-up comedy, έκαναν αρχικά έναν απολογισμό της προηγούμενης, πρώτης σεζόν.

Μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν στην παράσταση «Είστε Όλοι Σας Καθάρματα: ΕΛΛΑΔΑ 2.0», η οποία, όπως τόνισαν, ήταν το μέσο για «μία φωνή που ήθελαν να ακουστεί» πάνω σε ζητήματα της επικαιρότητας, στην Παιδική Σκηνή του θεάτρου, με την παράσταση «Το Ξενοδοχείο Των Συναισθημάτων», που βραβεύτηκε και γέμισε το θέατρο με πολλούς μικρούς αυριανούς θεατρόφιλους, καθώς και στην πολύ καλή συνεργασία με το δήμο θεσσαλονίκης για τη φιλοξενία παραστάσεων στο πλαίσιο της φετινής Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής.

Έπειτα, η σκηνή παραχωρήθηκε σε συντελεστές από όλες τις θεατρικές ομάδες που θα συστήσει στο κοινό, μέσω των παραστάσεών τους, το Θέατρο Τεχνών φέτος.

Η αρχή έγινε με την ηθοποιό Αλεξάνδρα Κασιούμη, που μίλησε για την παράσταση «Είστε Όλοι Σας Καθάρματα: ΕΛΛΑΔΑ 2.0», η οποία θα συνεχιστεί και φέτος, «ανοίγοντας» τη βραδινή σκηνή του θεάτρου.

«Πρόκειται για ένα έργο που συνομιλεί «με την Ελλάδα που ζούμε και που θέλουμε να ξεχάσουμε», είπε χαρακτηριστικά, παρουσιάζοντας το έργο, που κοιτάζει με οξυδερκές βλέμμα κοινωνικοπολιτικό και ιστορικό την πορεία της χώρας από τη Χούντα μέχρι σήμερα.

Ακολούθησε ο Παντελής Μπακατσέλος, μέλος του θιάσου στην παράσταση «Σε Γνωρίζω/Nation In Progress», η οποία αποτελεί «συγκοινωνούν δοχείο» με την προηγούμενη, αφού «μελετά τη συλλογική μας ταυτότητα και τα σύμβολα που διαμορφώνουν την κοινή μας γνώμη».

Μετά ακούσαμε τη χορογράφο Βίβιαν Roberts-Τσουρβάκα, η οποία μίλησε για το κλασικό έργο «Δούλες» του Jean Genet, που ανεβαίνει από την ομάδα ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου, μετά από τη μεγάλη της επιτυχία στην Αθήνα. «Μια παράσταση που εκφράζει την «επιθυμία του ανθρώπου να ξεφύγει από το ρόλο που του έχει ανατεθεί», τόνισε.

Συνέχεια με το «Σαράντα Πλας» σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Χάρη Πεχλιβανίδη, που ανέβηκε στη σκηνή με τη συνιδρύτρια της θεατρικής ομάδας «Αντίqρηση», Δόμνα Χουρναζίδου.

«Εμείς οι 40+ είμαστε τελικά μια αποτυχημένη γένια, αλλά τουλάχιστον το ξέρουμε. Θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά δεν τα καταφέραμε. Φαίνεται πως πάνε όλα χάλια. Οπότε… κάνουμε θέατρο!», είπε στην ιδιαίτερα προσωπική και καυστική του παρουσίαση για το έργο που συνέλαβε.

Αυτή η βιωματική παράσταση, που συνδυάζει θέατρο και μυθοπλασία, θα εγκαινιάσει και τα λεγόμενα «δευτερότριτα» του Θεάτρου Τεχνών.

Ακολούθησε ένα χιουμοριστικό προηχογραφημένο βίντεο από τον ηθοποιό Ιωάννη Καμπούρη για την «Αιώνια Μπαλάντα», από την ομάδα δipus άpterus, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Ρουμελιώτη.

Στο χιουμοριστικο βίντεο, είδαμε τη «σύλληψη» των συντελεστών από την αστυνομία έπειτα από καταγγελίες θεατών για… προσβολή αισθητικής!

Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο στο «Ένα Ηλιόλουστο Πρωινό» των αδελφών Κιντερό, που πραγματεύται ζητήματα όπως η μνήμη του έρωτα και το πώς στέκονται οι άνθρωποι κάθε ηλικίας απέναντι στα μεγάλα αισθήματα.

Με τον προβοκατόρικο τίτλο «Πώς Έγινα Καλόγρια», ο ηθοποιός Κωστής Καπελλίδης πήρε έπειτα τη σκυτάλη επί σκηνής.

«Το έργο μιλά για ένα παιδί που προχωρά στη ζωή λίγο πιο λοξά. Μεγάλωσε σε περίεργη οικογένεια, έγινε μάρτυρας άγριων περιστατικών, μπήκε νωρίς στον κόσμο των ενηλίκων. Η παράσταση αναλύει το πώς αντιδρά σε όλα αυτά», μας είπε.

Μία παράσταση που εμπνέεται δραματουργικά από το κουκλοθέατρο, τους ξυλοπόδαρους και το τσίρκο, μία παράσταση όπου η παιδική φαντασία «νοθεύεται» με ενηλίκους εφιάλτες…

Ο λόγος αμέσως μετά στη σκηνοθέτιδα Χριστίνα Κοσκινά και την ηθοποιό Βασιλική Σγούρου για το «ΑΟΥΣΤΡΑΣ ή Αγριάδα», σε κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου.

Πρόκειται για μία μαύρη κωμωδία με στοιχεία πολιτικής σάτιρας, που καυτηριάζει τα στερεότυπα της μέσης ελληνικής οικογένειας, θετικά (φιλοξενία) και αρνητικά (ενδοοικογενειακή βία).

«ΑΠΟΧΗ/Viva La Revoluθion» ονομάζεται το έργο σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Παναγιώτη Ματζίρη, το οποίο αποτελεί και ένα δείγμα του πώς το Θέατρο Τεχνών, μέσα από τις παραγωγές του, στηρίζει μία ιδέα από τη σύλληψη μέχρι το ανέβασμα, όπως τόνισαν οι ιδρυτές του.

Εμπνευσμένο από οικογενειακές αναμνήσεις του Παναγιώτη στο σαλόνι με τις ειδήσεις να παίζουν στην τηλεόραση, το έργο μιλά για δύο φίλους που, απηυδισμένοι από την πολιτική σκηνή, αποφασίζουν για πλάκα να φτιάξουν ένα κόμμα με το όνομα «Αποχή» για όλους τους ανένταχτους.

Τελικά, η πλάκα συγκροτεί ένα κόμμα και τελικά ένα ολόκληρο κίνημα, με τη δύναμη του διαδικτύου, όμως η πολιτική ματαιότητα κυριαρχεί τελικά, σε μια παράσταση που αποτελεί πολιτική φάρσα σε μορφή ψευδοντοκιμαντέρ. Μία παράσταση που δείχνει την τάση μας για αποχή από τα πάντα, από την πολιτική μέχρι τα ίδια μας τα συναισθήματα.

Ακολούθησε η ηθοποιός και τραγουδίστρια Αρετή Μακρολειβαδίτη με την παράσταση «ΡΕΜΙ» από το θέατρο εΦ, που διασκευάζει και σκηνοθετεί η ίδια. 

Με βάση την πολυδιάστατη «Σκακιστική Νουβέλα», κύκνειο άσμα του Στέφαν Τσβάιχ, στήνεται ένα παιχνίδι σκακιού, βάζοντας στη θέση των πιονιών τους ίδιους τους ηθοποιούς. Πρωταγωνιστές ένας πρωταθλητής στο σκάκι και ένας έγκλειστος στην απομόνωση, που καταπιάστηκε με το σκάκι για να μη χάσει το μυαλό του. Ο ένας παίζει επαγγελματικά, ρομποτικά, ο άλλος ανθρώπινα και βιωματικά. Ποιος θα κερδίσει;

Και το κλείσιμο του βασικού προγράμματος ήρθε από τον ίδιο το Χριστόφορο Χριστοφορίδη, με την παράσταση «Καισαριανή 200», που αναλύει την ηθική, την πολιτική στάση και τον πατριωτισμό των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών πατριωτών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. 

Βασική αποστολή του Θεάτρου Τεχνών είναι να πλάθει τους αυριανούς θεατές, εξήγησαν οι TWiMAGINATiON, και αυτό επιτελείται μέσα από μία σειρά ιδιαίτερα ξεχωριστών παραστάσεων για μικρούς (ή και μεγάλους) φίλους του θεσμού.

Μία από αυτές είναι και το «Τα χέρια Δεν Χτυπάνε - Τα Χέρια Αγαπάνε», που μπαίνει με επιτυχία στον τρίτο χρόνο της.

Την παρουσίαση έκανε η Μαρία Κουτσανοπούλου, συγγραφέας του παραμυθιού, μιλώντας για τα κεντρικά θέματα της παράστασης: τη φιλία, την ενσυναίσθηση και το σχολικό εκφοβισμό.

«Ένα παραμύθι που έγραψα στο νηπιαγωγείο δεν φανταζόμουν ότι θα πάρει βραβείο και εντέλει θα ανέβει με τόση επιτυχία στη σκηνή», δήλωσε συγκινημένη. «Τα παιδιά “ακούν” με τα μάτια», υπενθύμισε, μιλώντας για το ένστικτο που έχουν, και εξέφρασε την ανάγκη να μπει ακόμα περισσότερη η τέχνη στο σχολικό περιβάλλον.

Ακολούθησε η χορογράφος Φιλιώ Ζαγοράκη για το πετυχημένο παραμύθι «Γέτι: Η Δύναμη Του Ακόμη», που ανεβαίνει διασκευασμένο σε παράσταση στο Θέατρο Τεχνών, σε σκηνοθεσία Χριστόφορου Χριστοφορίδη. Μαζί της και στη σκηνή και οι ηθοποιοί της παράστασης.

Πρόκειται για μία άκρως διαδραστική παράσταση, που με την τεχνική του video mapping εξερευνεί τη δυσκολία των παιδιών σήμερα να καταβάλουν προσπάθεια για να φτάσουν το στόχο τους, λόγω του φόβου της αποτυχίας.

Και το κλείσιμο ήρθε με το «Το Ξενοδοχείο Των Συναισθημάτων» και την ηθοποίο Νεκταρία Γκαγκαβούζη να εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για τα μηνύματα που πήρε ο θίασος από γονείς: «Μας λένε πόσο σημαντικη ήταν η παράσταση πρώτα για τους ίδιους και μετά για τα παιδιά τους».

Τέλος, ο Χριστόφορος και ο Βασίλης μίλησαν για την πρωτοβουλία Support SKG Theater, η οποία έχει σαν στόχο τη στήριξη των επαγγελματιών του θεάτρου, η οποίοι «είναι καλλιτέχνες επαγγελματίες με ταλέντο, επίμονη και τους αξίζει ένας χώρος έκφρασης», όπως είπαν.

Μέσα από την πρωτοβουλία, οι «ανήσυχες» ομάδες της πόλης έχουν πρόσβαση σε εξοπλισμό, φώτα καθώς και σε ολόκληρο το θέατρο για πρόβες και παραστάσεις, με χαμηλότερο ποσό από ό,τι ζητείται συνήθως στην αγορά.

«Στόχος να μείνουν οι καλλιτέχνες εδώ και να δημιουργήσουν εδώ. Ας μην πάνε όλοι στην Αθήνα!», ευχήθηκαν οι δύο νέοι δημιουργοι, και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί τους.

Τη βραδιά έκλεισαν οι Greek folk ροκάδες BizBize, που μετέτρεψαν την αίθουσα σε συναυλιακό χώρο, με ξεσηκωτικές και άκρως «ηλεκτρισμένες» ερμηνείες παραδοσιακών ελληνικών τραγουδιών.

Θέατρο Τεχνών με όλη τη σημασία της λέξης, λοιπόν. Θα επιστρέψουμε σίγουρα πολύ σύντομα, σαν θεατές αυτήν τη φορά.