Διάβασε τον 'ΗΓΕΜΟΝΑ'...την 'ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ', κοίταξε ξανά την ί δ ι α φάτσα στον ί δ ι ο καθρέφτη: "Ναι έτσι πρέπει να 'ναι" σκεφτηκε, "πρεπει απλά να ρίξω μια γρήγορη ανάγνωση σ' αυτό εδώ πάλι..." και κάπως έτσι, πήρε στα χέρια του για χιλιοστή φορά το βιβλίο - οδηγό: "Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΑΓΗΝΗΣ".
Βέβαια, η αλήθεια είναι πως με τη φάτσα που είχε (κάτι ανάμεσα σε 3χρονο υπερκινητικό 'τσογλανάκι' και άτομο της τρίτης ηλικίας με καλύτερο φίλο το VIAGRA) κάθε 'ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΑΓΗΝΗΣ' ήταν μια παρηγοριά, ή έστω κάποια λύση σε ένα ανθρωπόμορφο ΤΙΠΟΤΑ. Πως να αντέξει κανείς μια τέτοια φάτσα...(αν του έβαζες κέρατα, θα έλεγες απλά: "παιδιά, από 'δω ο φίλος μου ο 666, μυρίζει λίγο θειάφι, αλλά κατά τα άλλα είναι εντάξει παιδί!") και πολύ περισσότερο μια τέτοια φωνή.
Όταν τον άκουγες στο ραδιόφωνο, ήσουν βέβαιος πως o άνθρωπος αυτός είχε κάτι πολύ πιο σημαντικό (για τον ίδιο) από τα κλειδιά του, στη μέσα τσέπη του μπουφάν... "DULCOLAX", θεμα προτεραιότητας ξέρετε. Πώς λέει ο ποιητής: "Έκανα την καρδιά μου πέτρα." Ε, όχι ακριβώς πάντως. Γενικότερα, τα πάντα πετρώνουν εντός μας κάποια στιγμή όταν "το ζόρι είναι βαρύ..' από καρδιές, ψυχές, συνειδήσεις, μέχρι ναι...'ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ λοιπόν το ραδιόφωνο' σκέφτηκε. "Αυτό είναι το πεδίο δράσης μου" (θα μπορούσε να ειναι Ο Τ Ι Δ Η Π Ο Τ Ε άλλο...*) και μηχανικά χάιδεψε τη μέσα τσέπη του μπουφάν. Απλά, για να βεβαιωθεί πως όλα είναι καλά, πως υπάρχουν προμήθειες για τα 'ζόρικα'.
Είναι σίγουρο πως είναι μεγάλο δράμα να μην έχεις υπάρξει έφηβος, να γερνάς Α Μ Ε Σ Ω Σ μετά την παιδική ηλικία. Ειδικά αν σκεφτεί κάποιος πως η 'ΑΘΑΝΑΣΙΑ' επί της γης βρίσκεται κάπου στην εφηβεία μας, εκεί που δεν υπάρχουν δόγματα και βεβαιότητες, μα μόνο 'το άπειρο απλωμένο μπροστά στα μάτια μας έτοιμο να πάρει τη μορφή μας'. Ένας ζωντανός-νεκρός λοιπόν.
Τι κι αν 'έβαλε μπροστά' τον COLTRANE με τα χρόνια.. Τι κι αν συζητούσε για τους ANIMAL COLLECTIVE και το νέο του TOM WAITS, η καρδιά του λαχταρούσε (το έκανε κρυφά..*) να ακούσει τα παλιά-καλά χιτ των KAJAGOOGOO ή κάτι από RICK ASTLEY έστω.Υπάρχει πρόβλημα με τον Tom Waits. Για να μιλήσεις για αυτόν, θέλεις 'καβάτζα' την εβηβεία σου. Ας ήταν και μια βδομάδα πάντως ΚΑΠΟΙΑ περίοδο της ζωής σου που να ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΣ τον ίδιο σου τον εαυτό με έναν τρόπο (ακριβώς γιατί έψαχνες κάτι βαθύτερο από το σίγουρο 'κέλυφος' της παιδικής ηλικίας σου), κάτι που να έχει αφήσει κάπου μέσα σου ακόμη 'ίχνη απο τη φωτιά', έστω και στάχτες. Κι αυτές,φτάνουν... 'Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΑΓΗΝΗΣ' πάντα στα δύσκολα ανακαλούσε στη σκέψη του εδάφεια από την προσωπική του βίβλο.
"Για να δούμε..τι γράφει εδώ... Π ω ς μπορώ να μιλήσω για τον WAITS...? Ποιο κεφάλαιο να συμβουλευτώ ...' Το Β Ι Ω Μ Α Τ Ι Κ Ο του ήταν άγνωστο. Άνθρωπος χωρις εφηβεία, χωρίς 'κόντρα' με τον εαυτό του. Ποτέ δεν τον είδε 'απέναντι' σαν 'αντίπαλο'.
Πήρα τη μηχανή μου και έβαλα τις ρόδες της στο δρόμο της παλιάς μου γειτονιάς. Τίποτα ίδιο, μα κάπου εδώ τριγύρω κάποτε υπήρξα έφηβος. Χαμογελάω, πάω σπίτι να βάλω λίγο TOM WAITS (ίσως και JOHN MARTYN).Θα πούμε και για ραδιόφωνο, αν και μάλλον το κάνουμε ήδη.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πως με τη φάτσα που είχε (κάτι ανάμεσα σε 3χρονο υπερκινητικό 'τσογλανάκι' και άτομο της τρίτης ηλικίας με καλύτερο φίλο το VIAGRA) κάθε 'ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΑΓΗΝΗΣ' ήταν μια παρηγοριά, ή έστω κάποια λύση σε ένα ανθρωπόμορφο ΤΙΠΟΤΑ. Πως να αντέξει κανείς μια τέτοια φάτσα...(αν του έβαζες κέρατα, θα έλεγες απλά: "παιδιά, από 'δω ο φίλος μου ο 666, μυρίζει λίγο θειάφι, αλλά κατά τα άλλα είναι εντάξει παιδί!") και πολύ περισσότερο μια τέτοια φωνή.
Όταν τον άκουγες στο ραδιόφωνο, ήσουν βέβαιος πως o άνθρωπος αυτός είχε κάτι πολύ πιο σημαντικό (για τον ίδιο) από τα κλειδιά του, στη μέσα τσέπη του μπουφάν... "DULCOLAX", θεμα προτεραιότητας ξέρετε. Πώς λέει ο ποιητής: "Έκανα την καρδιά μου πέτρα." Ε, όχι ακριβώς πάντως. Γενικότερα, τα πάντα πετρώνουν εντός μας κάποια στιγμή όταν "το ζόρι είναι βαρύ..' από καρδιές, ψυχές, συνειδήσεις, μέχρι ναι...'ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ λοιπόν το ραδιόφωνο' σκέφτηκε. "Αυτό είναι το πεδίο δράσης μου" (θα μπορούσε να ειναι Ο Τ Ι Δ Η Π Ο Τ Ε άλλο...*) και μηχανικά χάιδεψε τη μέσα τσέπη του μπουφάν. Απλά, για να βεβαιωθεί πως όλα είναι καλά, πως υπάρχουν προμήθειες για τα 'ζόρικα'.
Είναι σίγουρο πως είναι μεγάλο δράμα να μην έχεις υπάρξει έφηβος, να γερνάς Α Μ Ε Σ Ω Σ μετά την παιδική ηλικία. Ειδικά αν σκεφτεί κάποιος πως η 'ΑΘΑΝΑΣΙΑ' επί της γης βρίσκεται κάπου στην εφηβεία μας, εκεί που δεν υπάρχουν δόγματα και βεβαιότητες, μα μόνο 'το άπειρο απλωμένο μπροστά στα μάτια μας έτοιμο να πάρει τη μορφή μας'. Ένας ζωντανός-νεκρός λοιπόν.
"Για να δούμε..τι γράφει εδώ... Π ω ς μπορώ να μιλήσω για τον WAITS...? Ποιο κεφάλαιο να συμβουλευτώ ...' Το Β Ι Ω Μ Α Τ Ι Κ Ο του ήταν άγνωστο. Άνθρωπος χωρις εφηβεία, χωρίς 'κόντρα' με τον εαυτό του. Ποτέ δεν τον είδε 'απέναντι' σαν 'αντίπαλο'.
Πήρα τη μηχανή μου και έβαλα τις ρόδες της στο δρόμο της παλιάς μου γειτονιάς. Τίποτα ίδιο, μα κάπου εδώ τριγύρω κάποτε υπήρξα έφηβος. Χαμογελάω, πάω σπίτι να βάλω λίγο TOM WAITS (ίσως και JOHN MARTYN).Θα πούμε και για ραδιόφωνο, αν και μάλλον το κάνουμε ήδη.
Σχετικό θέμα