«Υποφέρουμε επειδή περνάμε καλά, μας είναι αδύνατον να αντέξουμε κάτι τέτοιο: υπάρχει κάτι παράξενο στην ευτυχία που την κάνει αφόρητη». Με αυτή την τόσο καίρια, προσαρμοσμένη αναφορά στη «Γραμμή του Ορίζοντος» του Χρήστου Βακαλόπουλου, δόθηκε το στίγμα για αυτό που ακολούθησε πριν από μερικές ημέρες στο σχεδόν γεμάτο Θέατρο «Δόρα Στράτου».
Η Sophie Lies, ο Κωστής και ο Σταύρος Τσαντές δεν ανέβηκαν στον Λόφο Φιλοπάππου απλά για να παίξουν τα κομμάτια τους σε ένα double/triple bill. Έστησαν μια ενιαία μουσική παράσταση, ένα κοινό αφήγημα χωρισμένο στα τρία κεφάλαια του ελληνικού καλοκαιριού (Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβρης), εξετάζοντας πώς ο χρόνος πυκνώνει και μας μετασχηματίζει.
Η οργανική χημεία και οι "πειραγμένες" εκπλήξεις
Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκαν και οι τρεις μαζί στη σκηνή για τον «Αέρα» και το «Ανθολόγιο» του Κωστή, η χημεία τους ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Υποστηριζόμενοι από μια εξαιρετική, πολυμελή μπάντα, έφεραν μια φρεσκάδα που το αθηναϊκό κοινό έδειξε να διψάει, χαρίζοντάς τους από νωρίς θερμό χειροκρότημα.
Το πρώτο μέρος -κινούμενοι στον Ιούλιο- μας επιφύλαξε μια από τις πιο ωραίες εκπλήξεις της βραδιάς -μια "πειραγμένη", uptempo και σαφώς πιο alegra διασκευή στο «Σαν ρεμπέτικο παλιό» του Διονύση Σαββόπουλου- ένα κομμάτι με ιδιαίτερη σημασία για τον Σταύρο. Ο στίχος «της ομορφιάς μας και εξαντλούν τα περιθώρια» ήχησε ακριβώς όπως έπρεπε κάτω από τον αττικό ουρανό. Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται και στα «Μεγάλα παιδιά» της Sophie που έβγαλαν μια γλυκιά εσωστρέφεια με την περιγραφή της ενήλικης ζωής των περισσοτέρων από εμάς.
Από την εσωστρέφεια στον κοινωνικό παλμό
Καθώς το live περνούσε στον "Αύγουστο" και τον "Σεπτέμβρη", οι διαθέσεις άρχισαν να εναλλάσσονται. Είδαμε εξαιρετικές συμπράξεις, όπως την ερμηνεία του Κωστή στο -γραμμένο από τον Σταύρο Τσαντέ- «Σβήστε με απ' το Facebook», αλλά και στιγμές απόλυτης εσωστρέφειας.
Η Sophie Lies έμεινε μόνη στη σκηνή για το «Πέτρες» (από τον δίσκο Μια πέτρα σαν Σπίτι), βυθίζοντας το θέατρο σε μια καθηλωτική, γλυκιά σιωπή, πριν επιστρέψει στις δυναμικές εντάσεις με το «Καρούζο». Εδώ, το ντουέτο της με τον Σταύρο λειτούργησε ως ένας αυθόρμητος ύμνος στη φιλία, φέροντας σαφείς, διακριτικές επιρροές από το «Caruso» που τραγούδησε μοναδικά ο αξέχαστος Σάκης Μπουλάς.
Πέρα όμως από αυτό δε μπορούσε να λείψει και η «Ωδή στην ταυτότητα» από εκείνη, ο «Κόκορας» από τον Σταύρο αλλά και του «Ηλίου φέουδο» του Κωστή.
Η πιο βαριά -και αναγκαία- στιγμή της βραδιάς ανήκε ωστόσο στον Σταύρο. Προλογίζοντας τη «Γιορόνα» (Llorona), την οποία απέδωσε σε δική του μετάφραση από τα μεξικανικά, δεν μάσησε τα λόγια του. Υπενθύμισε στο κοινό πως η Παλαιστίνη και ο Λίβανος δεν είναι καθόλου μακριά, δίνοντας στο παραδοσιακό θρηνητικό τραγούδι μια ανατριχιαστική, σύγχρονη πολιτική διάσταση.
Το savoir vivre των συναυλιών
Η βραδιά όδευε προς το ιδανικό φινάλε. Ο Κωστής ξεσήκωσε τον κόσμο με το «Ψάχνω για τον έρωτα», οι προλογικές απαγγελίες του Ντίνου Χριστιανόπουλου και άλλων ποιητών έδεσαν αρμονικά τα τραγούδια, και η γενικότερη αποδοχή από το νεανικό κοινό ήταν ενθουσιώδης.
Ωστόσο, δεν μπορώ να μην κλείσω με μια παρατήρηση, δανειζόμενος τη σκέψη του Δασκαλόπουλου. Ναι, είναι δικαίωμά σου να φύγεις πριν τελειώσει κάτι αν δεν σε «κρατάει» ή αν βιάζεσαι. Είναι όμως δείγμα στοιχειώδους αγένειας απέναντι στους καλλιτέχνες και τους υπόλοιπους θεατές να περνάς επιδεικτικά μπροστά από τη σκηνή την ώρα που το live κορυφώνεται.
Ακόμα κι έτσι, τα ενοχλητικά πηγαινέλα λίγων δεν κατάφεραν να χαλάσουν τη μαγεία. Η Sophie, ο Κωστής και ο Σταύρος απέδειξαν πως η νέα σκηνή έχει και λόγο, και αισθητική, και τον τρόπο να μετατρέπει μια απλή μέρα σε τελετή έναρξης του καλοκαιριού.
Τα Φ hill Sessions στον Λόφο Φιλοπάππου μας χάρισαν μια σπάνια, πολύτιμη σύμπραξη και μας προσκαλούν να βρεθούμε κάτω από τον αττικό ουρανό με ωραίες μουσικές επιλογές είτε με παρέα είτε μόνοι μας...
Στη σκηνή βρέθηκαν οι:
Sophie lies - Κωστής - Σταύρος Τσαντές
Γιάννης Κονταράτος - βιολί
Έρση Μεϊτανίδου - φλάουτο
Στέφανος Μουρούτσος - ηλ. κιθάρα
Θωμάς Παπαθανάσης - ακ. κιθάρα
Χάρης Παρασκευάς - τύμπανα
Ορέστη Πετράκης - πλήκτρα
Σταύρος Ρουμελιώτης - μπάσο
Μηνάς Βασιλείου – ηχοληψία
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Βαγγέλη Γκρέκο και στο mixgrill.gr.