Αν κάποιος έμενε στην επιφάνεια των κομματιών τους και στο πώς πρωτοπλασαρίστηκαν με τα homemade βίντεό τους την περίοδο της καραντίνας οι Σκιαδαρέσες, ίσως σχημάτιζε λανθασμένα την άποψη ότι πρόκειται για ένα ποπ ντουέτο που κυνηγά την έκθεση στον ψηφιακό κόσμο και μόνο. Όμως ακολουθώντας τες όλα αυτά τα χρόνια, πηγαίνοντας σε συναυλίες τους και μελετώντας τους στίχους τους, γίνεται πασιφανές πως μόνο αυτό δεν είναι οι δύο αδελεφές καλλιτέχνιδες. Ήρεμα, βήμα βήμα, με το στίχο, τις ερμηνείες και τη μουσική τους κατάφεραν να επιβληθούν καλλιτεχνικά. Αυτό διαπιστώσαμε για μία ακόμη φορά όταν βρεθήκαμε στην Τεχνόπολη για τη συναυλία τους.
Κάποια μόνο από τα τραγούδια τους που ακούσαμε κι απολαύσαμε ήταν: «Το Τραγούδι του Μαλάκα», «Προβληματικιά», «Το Μπλε Του Καναπέ», «Προτιμούσα Τον Παλιό», «Κουκουράτσα», «Το τραγούδι Της G», «Πληθυντικός», «Το Τραγούδι Του Άρη». Όλα αγαπημένα. Αυτό εισπράξαμε από τη συναυλία που έδωσαν. Από 5 μέχρι 105, οι αδερφές Σκιαδαρέσες δείχνουν πως η μουσική δεν έχει όρια ούτε ηλικιακά ούτε άλλα. Όταν ο καλλιτέχνης γράφει με την ψυχή χωρίς να νοιάζεται να γοητεύσει, να επιβληθεί στο κοινό, εκείνο θα του το ανταποδώσει.
Κάποια από τα θέματα που θίγουν οι στίχοι τους είναι η πολιτική, η σύγχρονη ζωή και οι σχέσεις, η καθημερινότητα με τα προβλήματά της. Στίχοι σε απλή γλώσσα, ανεπιτήδευτη, καμιά φορά εκλαϊκευμένη, προσανατολισμένη στη νέα γενιά και στις ανησυχίες, στα όνειρα και στους φόβους. Δεν είναι τυχαίο που όλοι ήξεραν τους στίχους τους, στίχοι δύσκολοι να τους θυμηθείς αν δεν είσαι εξοικειωμένος με το λεξιλόγιο της νέας γενιάς. Παρόλο που κανένα από τα τραγούδια τους δεν έχει κυκλοφορήσει σε άλμπουμ, από άποψη και όχι γιατί δεν μπορούσαν.
Βγήκαν στη σκηνή ντυμένες σε χρώματα άσπρο-μαύρο, απλές, χωρίς εκκεντρικότητες, με την ανεμελιά και τη ζωντάνια τους. Και γίναμε ένα μαζί τους σε ένα πάρτυ ανοιχτό σε όλα τα άτομα. Ερμήνευσαν τραγούδια με δυναμικό στίχο πάντα, άλλοτε σε μορφή μπαλάντας, άλλοτε σε πιο έντονους ρυθμούς.
Και για αποκορύφωμα της συναυλίας, στην Τεχνόπολη ακούστηκε από καλλιτέχνιδες και κοινό το σύνθημα των καιρών: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη!». Από σκηνής, οι καλλιτέχνιδες εξέφρασαν τη στήριξή τους στον παλαιστινιακό λαό, ζητώντας από τον κόσμο να πράξει το ίδιο.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο Βαγγέλη Λευθέρη.