Η υπόθεση του έργου θα μπορούσε να ανήκει σε μια ιστορία τρόμου αλλά και σε μια κοινωνική. Ένα παντρεμένο ζευγάρι προσπαθεί να αναβιώσει τον έρωτά του, καθώς ο έρωτας έχει χαθεί και η ανία έχει πάρει τη θέση του. Το ξενοδοχείο, όμως, που επιλέγει, είναι λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Ένα ξενοδοχείο βγαλμένο από σκηνικό τρόμου. Η διακόσμησή του δεν θυμίζει σε τίποτα έναν χώρο που θα μπορούσε να επιλέξει ένα ερωτευμένο ζευγάρι για μερικές στιγμές ρομαντισμού.
Εκτός αυτού, το προσωπικό φέρεται περίεργα: το παιδί για όλες τις δουλειές, που δείχνει να μην έχει σώας τας φρένας, μια καμαριέρα που την πέφτει στον παντρεμένο και θέλει να τον ξελογιάσει, ο ρεσεψιονίστ που μιλά και φέρεται παράξενα,σαν να μην νοιάζεται να ικανοποιήσει τους επισκέπτες, αντιθέτως να θέλει να τους φοβίσει. Κι εκεί ξαφνικά το ζευγάρι αλλά κι εμείς, ως θεατές, μαθαίνουμε για έναν κρυμμένο θησαυρό.
Ο συγγραφέας του έργου (Γιώργος Φραγκούλης) έχει δέσει το έργο με έξυπνους διαλόγους, που χαρίζουν στιγμές κλαυσίγελου αλλά και μας ιντριγκάρουν. Οι πρωταγωνιστές, βγάζοντας όλον τον κωμικό τους εαυτό μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου τους αλλά και μέσα από την κινησιολογία τους, μας χαρίζουν απίστευτες στιγμές γέλιου και σαρκασμού.
Η συγκεκριμένη παράσταση διατηρεί με αμείωτο το ενδιαφέρον να θέλουμε να δούμε τι θα γίνει. Κάποιες στιγμές, μας κάνει να αμφιβάλλουμε για αυτά που βλέπουμε ή ακούμε, καθώς τελικά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η ιστορία έχει προς το τέλος σκηνές που ανατρέπουν τα δεδομένα και ξαφνιάζουν εμάς αλλά και τους χαρακτήρες, για να μας θυμίσει πως όλα αλλάζουν σε αυτό το έργο και πως... το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.
Τα κοστούμια (Έλσα Αντωνοπούλου) ταιριάζουν καταπληκτικά και συνάδουν με τους ρόλους των πρωταγωνιστών δίνοντας μια παραπάνω αληθοφάνεια στο όλο σκηνικό. Τέλος, ένα μεγάλο συν σε όλη την παράσταση είναι το απίστευτο σκηνικό (Θωμάς Μαυρογόνατος), που μας ταξίδεψε σε άλλα μέρη, μέρη τρόμου και αγωνίας, καθώς δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα σκηνικά τρόμου που βλέπουμε στο εξωτερικό. Η μουσική (Θωμάς Μαυρογόνατος) άκρως υποβλητική, για να μην ξεχνάμε πού βρισκόμαστε και τι παρακολουθούμε.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Πολυξένη Ζαρκαδούλα.