Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» στο θέατρο Τεχνοχώρος Εργοτάξιον από τον Κωνσταντίνο Πολοπετράκη και τη Χρύσα Μιχάλαρου.
Πρόκειται για ένα έργο του Γεωργίου Βιζυηνού που αποτελεί βιογραφία του από ένα οικογενειακό γεγονός που τον έχει στιγματίσει. Διδάσκεται στα σχολεία ως μέρος του μαθήματος Λογοτεχνίας του διάσημου Έλληνα πεζογράφου και ποιητή. Κάτι που αξίζει να σημειωθεί είναι πως στην παράσταση χρησιμοποιείται η καθαρεύουσα και το κείμενο είναι όπως το έγραψε ο συγγραφέας.
Το ρόλο του Βιζυηνού έχει ο Κωνσταντίνος Πολοπετράκης, και της μητέρας του η Χρύσα Μιχάλαρου. Στο μεγαλύτερο μέρος διακρίνουμε έναν μονόλογο από τον πρωταγωνιστή για τη δική του πλευρά, και των αδερφών του, του πώς αντιμετώπισε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τη στοργή που έδειχνε η μητέρα του στην ασθενική του αδερφή. Στην αρχή ο πρωταγωνιστής το αντιμετώπισε ως ένα μοίρασμα αγάπης, που το μεγαλύτερο μέρος το είχε η ασθενική, Αννιώ, κάποια στιγμιότυπα της ζωής του ήρωα με τη μητέρα του του δημιούργησαν ιδιαίτερα τραύματα στην παιδική του ψυχή. Στη συνέχεια το να υιοθετεί η μητέρα του κορίτσια το εξέλαβε ως μια εμμονή της ίδιας.
Ιδιαίτερη ήταν η θεατρική προσέγγιση του Κωνσταντίνου Πολοπετράκη, όταν με δάκρυα στα μάτια αποκαλύπτει στη μητέρα του πως την είχε ακούσει να παρακαλεί την Παναγία να πάρει κάποιο από τα αγόρια και να της αφήσει το κορίτσι.
Από την άλλη μεριά βλέπουμε τη μητέρα του ήρωα, τη Χρύσα Μιχάλαρου, στο ρόλο της βαθιά θρησκευόμενης και προστατευτικής μητέρας που κάνει ό,τι μπορεί για να εξιλεωθεί για την αμαρτία που διέπραξε άθελά της, όταν πλάκωσε και έπνιξε το μωρό της στον ύπνο την ώρα που το θήλαζε. Μέσα από τη δική της διήγηση διακρίνουμε την κοινωνική κατακραυγή που την περίμενε για το αμάρτημα που διέπραξε, αν το μάθαινε η τοπική κοινωνία.
Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών έδειξαν τον απαιτούμενο σεβασμό στο αριστούργημα του Βιζυηνού και αντιμετώπισαν με σεβασμό τον ηθογραφικό και ψυχολογικό κόσμο των ηρώων τους, χωρίς να τους καταπιέζουν ή να τους αποδοκιμάζουν για κίνητρα και αποτελέσματα.
Μέσα από την εξιστόρηση των γεγονότων, όπου ο πρωταγωνιστής έχει θέση και αφηγητή αλλά και ενεργό ρόλο στην παράσταση, και αποτελεί την αυτούσια γραφή του συγγραφέα, φαίνεται ηθογραφικό και λαογραφικό στοιχείο της παράστασης και του συγγραφέα. Οι ερμηνείες των δύο ηρώων στην αρχή βρίσκονται σε αντιπαράθεση, ωστόσο στη διάρκεια της εξομολόγησης της μητέρας κατανοούμε κίνητρα και συμπεριφορές.
Το σκηνικό, λιτό, αντικατοπτρίζει την οικονομική κατάσταση των ηρώων και προσδίδει βάρος στην ερμηνεία και στα ίδια τα γεγονότα. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης οι δύο ήρωες δείχνουν αποκομμένοι, αφού μιλούν ξεχωριστά προς το τέλος, όμως όταν έρχεται ο ήρωας από τα ξένα και πλησιάζει η ώρα της εξομολόγησης από τη μητέρα στον γιο της του αμαρτήματος, οι δύο ήρωες ενώνονται με ένα μαγικό τρόπο και βλέπουμε την αντίδραση του γιου όταν μαθαίνει την αιτία «της παρανοϊκής συμπεριφοράς» της μητέρας του. Κάποια από τα θέματα που θίγονται είναι η έννοια της μητρότητας, η προσωπική ευθύνη και τα διλήμματα και το ενοχικό σύνδρομο των ηρώων.
Στο τέλος της παράστασης, η μητέρα, μέσα από την εξομολόγησή της στο Βιζυηνό για το αμάρτημά της, παίρνει άφεση από το γιο αλλά και από το κοινό. Ωστόσο, δεν έρχεται εκεί το τέλος των ενοχών της, αφού τη βλέπουμε να την εξομολογεί ένας ιερέας και να της δίνει και εκείνος άφεση αμαρτιών. Όμως, ούτε και τότε ηρεμεί η ψυχή της.