Η είδηση έχει κυκλοφορήσει, προκαλώντας ήδη κύματα συγκίνησης και νοσταλγίας στη Θεσσαλονίκη: ο ιστορικός πολυχώρος του Μύλου, που πρωταγωνίστησε για 35 χρόνια σχεδόν στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης και της Ελλάδας ολόκληρης, αλλάζει χρήση. Οι δύο τελευταίες σκηνές που φιλοξενούσε, το Club και το Principal, θα πρέπει να μεταφερθούν αλλού και είναι αρκετά πιθανό (ως βέβαιο) ότι συναυλίες σαν τις χιλιάδες που απολαύσαμε εδώ δεν θα ξαναγίνουν.
Το προπερασμένο Σάββατο, απολαύσαμε το συναυλιακό κύκνειο άσμα του Principal όπως το ξέραμε, με την εμφάνιση του Monsieur Minimal (κατά κόσμον Χρήστου Τσιτρούδη). Μια εμφάνιση της οποίας κάθε στιγμή φάνηκε να βιώνουν βαθιά όλοι οι παρευρισκόμενοι, πάνω και κάτω από τη σκηνή.
Ήδη από το πρώτο κομμάτι δόθηκε το στίγμα της βραδιάς: ατμόσφαιρα, ερωτισμός, indie pop με γερές δόσεις desert rock και στο βάθος… πάρτι! Ο Monsieur Minimal, ντυμένος με τη χαρακτηριστική πια εμπριμέ του ρόμπα από το εξώφυλλο του “Easteria”, ξεκίνησε με το “Tonight”, από αυτό το άλμπουμ. Μαζί του στο stage ήταν οι Μέμος Πιλαφτσής (κιθάρα), Βελισσάριος Πρασσάς (μπάσο), Στέφανος Κωνσταντινόπουλος (πλήκτρα), Παντελής Τάκης (ντραμς) και Κωστας Κατσαρός (τρομπέτα και congas).
Μετά, βουτιά στο ντεμπούτο με το οποίο έγινε viral (προτού καν καθιερωθεί ο όρος) το 2008, το “Lollipop”, συγκεκριμένα με τα κομμάτια “Love Story” και “Smile”. Κάπου εκεί ακούσαμε και το “Party” του 2012, που στην αρχική του εκδοχή είχε ερμηνεύσει ο Χρήστος με τη Μαριέττα Φαφούτη.
Έπειτα, ξεκίνησε η «ανατολίτικη» φάση της συναυλίας, με πρωτεργάτη το “Release Me” και έπειτα το “My Soul Is Back” και το “Desert In Your Eyes”. Χειρονομίες και αισθαντικά λικνίσματα εναλλάσσονταν με παθιασμένα ψυχεδελικά riffs και συγκινητικές απευθύνσεις προς το κοινό —όπως η αναφορά στη σύζυγό του, που έραψε την περίφημη ρόμπα, ή στο γιο του, που μπήκε στη ζωή του και τον βοήθησε να ξαναβρεί τα πατήματά του μετά την απώλεια της μητέρας του.
Με το μακροσκελές “White And Black Angel” —«Ευχή και κατάρα τα επτάλεπτα κομμάτια για έναν συνθέτη», παραδέχτηκε στο μικρόφωνο— ζήτησε την αγάπη μας και την πήρε απλόχερα, ενώ λίγο μετά οδηγήθηκε σε κιθαριστική… “Easteria”, μπαίνοντας σε ένα instrumental κρεσέντο ανατολίτικου desert rock παρέα με τον Πιλαφτσή και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.
Κάπου εδώ, αξίζει να τονιστεί το αριστοτεχνικό παίξιμο αλλά και η αρμονική συνύπαρξη ολόκληρης της μπάντας, με το Monsieur Minimal να αναλαμβάνει την επικοινωνία με τον κόσμο και τους υπόλοιπους μουσικούς να βάζουν το δικό τους πολύτιμο λιθαράκι για ένα ηχητικό αποτέλεσμα όσο το δυνατόν πιο κοντά στις αρχικές εκτελέσεις.
Εκτός από το “Smile”, στη βραδιά ακούσαμε κι άλλα κομμάτια που στην original εκδοχή τους ήταν ντουέτα. Ξεχωρίσαμε τα «Παιδιά Ανέμελα» (συνεργασία με την Ξένια Ντάνια), το “Ici” (συνεργασία με την Kid Moxie), τη διασκευή στο «Υπάρχω» (!) του Στέλιου Καζαντζίδη (συνεργασία με τη Μαρία Παπαγεωργίου), τη “Σπάστα Φλώρα” (συνεργασία με τη Νεφέλη Φασούλη) , τη «Σταγόνα» (συνεργασία με τον Hiras) και, φυσικά, τη «Στιγμή», που την αφιέρωσε στη μνήμη του Δάκη.
Δύο ώρες περίπου μετά την έναρξη της συναυλίας και αφού θυμηθήκαμε πως “Love Is A Circle”, οι καλλιτέχνες μάς κάλεσεαν σ’ ένα “Last Dance” στο κατάμεστο Principal. «Στο Μύλο μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε. Είμαστε πολύ συγκινημένοι», είπε ο Χρήστος, λίγο πριν πετάξει την μπλούζα του και κατέβει απ’ τη σκηνή γεμάτος ενέργεια για μια τελευταία «Αγκαλιά» κι ένα κομμάτι «Πάστα Φλώρα», πριν οι ενισχυτές και τα ηχεία βουβαθούν για πάντα.
Έξω από το Principal, στους κοινόχρηστους χώρους του Μύλου, ο κόσμος στεκόταν και ρουφούσε εικόνες —ή αναμετριόταν με τις αναμνήσεις του—, μην ξέροντας πότε θα μπορέσει να το ξανακάνει. Το διατηρητέο πέτρινο κτίριο έγινε το σκηνικό για selfie από πολλές παρέες, που κάτι μάς λέει ότι είχαν ξαναβρεθεί κι άλλες φορές μαζί σ’ αυτόν το χώρο χώρο.
Κέφι, συγκίνηση, νοσταλγία, τρυφερότητα. Ο Monsieur Minimal κατάφερε να προκαλέσει ακριβώς την ατμόσφαιρα που απαιτούσε η περίσταση. Κι αν η ιστορική πια συναυλία δεν μαγνητοσκοπήθηκε από την ΕΡΤ3, όπως προβλεπόταν αρχικά, είναι σίγουρο ότι θα επιβιώσει σαν ντοκουμέντο στις μνήμες —τις εγκεφαλικές ή τις… ψηφιακές— των εκατοντάδων ανθρώπων που παραβρέθηκαν στο Principal. Ας ελπίσουμε αυτές οι μνήμες να είναι, μεταξύ άλλων, καύσιμο για να στηρίξει ο κόσμος τους συναυλιακούς χώρους του Μύλου στη νέα τους τοποθεσία, όπως και για «αγκαλιάσει» εν γένει τον πολιτισμό σε μία πόλη που συχνά μοιάζει να θέλει να τον εξοβελίσει.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωστή Κοτσώνη και στο mixgrill.gr.