Bob Mould: Μια κιθάρα αρκεί, όταν υπάρχει αυθεντική πανκ ψυχή

Στην άνω των 40 ετών μουσική διαδρομή του, ο Bob Mould ξεκίνησε με τους θρυλικούς Hüsker Dü να γράφει hardcore punk ύμνους, πέρασε στο εναλλακτικό ροκ των Sugar, για να καταλήξει να ηχογραφεί solo άλμπουμ με έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία. Η πρόσφατη κυκλοφορία του καινούργιου του δίσκου, "Here We Go Crazy", αποτέλεσε και την αφορμή για την επίσκεψη του σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για δυο εμφανίσεις, αποδεικνύοντας μας πως δεν έχει χάσει την ένταση και την ορμή που τον συνόδευαν από τα πρώτα του βήματα.

Ο Che Arthur άνοιξε την βραδιά με ένα ακουστικό σετ. Ένας μουσικός με έδρα το Σικάγο, ο οποίος ηγήθηκε του συγκροτήματος Atombombpocketknife στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Arthur ανέβηκε στη σκηνή, μόνος του με μια ακουστική κιθάρα, την οποία έπαιξε δυνατά. Λόγω του συνδυασμού του δυνατού παιξίματος και μερικών εναλλασσόμενων κουρδισμάτων, έπρεπε να κάνει μερικές παύσεις κατά τη διάρκεια του 30λεπτου σετ του για να κουρδίσει, κάτι που με κάποιον τρόπο λειτούργησε στην διάρκεια του μικρού set του, ενώ τα τραγούδια του κατάφεραν να αποτυπώσουν το πάθος της αμερικάνικης punk rock σκηνής των αρχών της δεκαετίας του 2000.

O Bob Mould ανέβηκε στην σκηνή ένα τέταρτο μετά τις 22:00 και για περίπου 80 λεπτά μας χάρισε τραγούδια από όλη την μακρά και πλούσια καριέρα του. Ξεκίνημα με το "The War", κομμάτι από το άλμπουμ του "Beauty & Ruin" (2014), που περιγράφει την δύσκολη σχέση του Mould με τον τότε ετοιμοθάνατο πατέρα του. Το solo electric show του Mould είναι ακριβώς αυτό -αυτός, η ηλεκτρική του κιθάρα, ένας ενισχυτής και τίποτα άλλο- αλλά από την πρώτη κιόλας στιγμή προκάλεσε φασαρία, βγάζοντας παραμορφωμένα riffs κιθάρας και τρέχοντας γύρω από τη σκηνή καθώς έπαιζε το πρώτο από τα πολλά σόλο της βραδιάς.

Στη συνέχεια έπαιξε ένα τρίο επιτυχιών από τα πιο διάσημα προηγούμενα έργα του (το πανκ τρίο της δεκαετίας του '80, Hüsker Dü, και το alt-rock τρίο της δεκαετίας του '90, Sugar), τραγούδια που θα μπορούσαν να κλείσουν οποιαδήποτε από τις συναυλίες του, αλλά εδώ χρησίμευσαν μόνο για να ανοίξουν την όρεξη του κοινού. Πρώτα ήρθε το "Flip Your Wig" ένα κλασικό κομμάτι των Hüsker Dü, ακολουθούμενο από το δυναμικό "I Apologize" και το "Hoover Dam" των Sugar.

Σειρά είχαν τραγούδια μέσα από τους προσωπικούς του δίσκους, που αποδόθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο ("The Ocean", "Daddy's Favorite" και περισσότερο από όλα το "Sinners And Their Repentances"). Στο "Here We Go Crazy" μας προέτρεψε να τον ακολουθήσουμε στο ρεφρέν στα δεύτερα φωνητικά, ενώ το "Black Confetti" ήταν πραγματικά άγριο και σίγουρα ένα από τα highlights της εμφάνισής του.

Το δίδυμο των τραγουδιών από το κλασικό άλμπουμ των Hüsker Dü, "Candy Apple Grey" (1986), "Too Far Down" και "Hardly Getting Over It" ήταν σαφώς μια συναισθηματική ώθηση για τον Mould και το σημείο της εμφάνισης του που όσοι παρευρεθήκαμε νιώσαμε να συνδεόμαστε μαζί του. Το "Hardly Getting Over It" ευτύχησε να έχει μια ωραία ερμηνεία από τον Mould, ειδικά στον τελευταίο στίχο, με τις σκέψεις περί θνητότητας και τον αναπόφευκτο θάνατο των γονιών κάποιου. Ένα άλλο κλασικό κομμάτι των Hüsker Dü, το "Celebrated Summer", ακολούθησε τα δύο σκυθρωπά προηγούμενα κομμάτια του με μια δόση ελπίδας. Ο Bob Mould ολοκλήρωσε το κυρίως σετ με τα δύο πιο πανηγυρικά τραγούδια της βραδιάς. Ένα ζωηρό "If I Can't Change Your Mind" από τους Sugar και μια ωραία εκτέλεση του "See A Little Light".

Έκλεισε με τρία ακόμη κλασικά κομμάτια των Hüsker Dü. Το  εναρκτήριο κομμάτι μέσα από το "Zen Arcade", "Something I Learned Today", συνδύασε επιθετικότητα αλλά και χαμόγελο, το "Chartered Trips" συγκίνησε με τους στίχους του ("I packed up my belongings / In a nylon carry-all / I hear the porter call / He said, 'The sky's the limit / On this chartered trip'"), με τον Mould να βγάζει όλη την ενέργεια του, με το "Makes No Sense At All" να είναι το ταιριαστό φινάλε σε μια εμφάνιση που στάθηκε αντάξια του ονόματός του. 

Setlist - Bob Mould