O δράστης, λένε, γυρνάει πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Έτσι έγινε και το Σάββατο στο Gagarin 205 με δράστες τους The Dream Syndicate, σε μια συναυλία-σταθμό στην περιοδεία του θρυλικού γκρουπ και θαρρώ γενικότερα.
Καταφτάνωντας στο Gagarin επεισοδιακά αλλά σε μια ηλιόλουστη πόλη, σκεφτόμουν τα καμώματα του Νίκου Νικολαΐδη και τη φράση «Αυτός ο π***της ο ήλιος δεν θα τελειώσει ποτέ». Αναλογίζομαι πως, εκτός από τον ήλιο, ό,τι και να συμβεί πάντα υπάρχει και η μουσική. Αυτό το ξέρουν πολύ καλύτερα οι Dream Syndicate.
21:00 άρχισε να μαζεύει κι άλλο κόσμο. Εμφανώς μεγαλωμένο ηλικιακά το κοινό των Dream Syndicate, η γενιά του Ροδον και οι μουσικόφιλοι του εναλλακτικού ήχου του ‘80 και του ‘90…
Κι ένα σχόλιο εδώ: Ίσως φταίει ο υψηλός μέσος όρος ηλικίας στον οποίο απευθύνεται χρονολογικά η συγκεκριμένη μπάντα. Ίσως φταίει ότι το νεότερο κοινό γενικά δεν διαβάζει, δεν ψαχνεται και εν τέλει, ενω πηγαίνει στα «θεάματα», δυστυχώς ακολουθεί κατά βάση τις μόδες και εν τέλη δεν αγαπάει την μουσική. Πάντως, η απουσία επαρκούς εκπροσώπησης από τις νεότερες γενιές σε μία τόσο καλή συναυλία όσο αυτή, προσωπικά μού δημιούργησε την εντύπωση ότι το ελληνικό κοινό αρχίζει και τα παίζει λίγο.
Όμως, μικρή σημασία έχουν όλα αυτά, καθότι οι Dream Syndicate είναι από τις πιο τίμιες και με καθαρό πρόσωπο μπάντες στην ιστορία της εναλλακτικής ροκ σκηνής. Ακούραστοι, με τον αειθαλή Steve Wynn αλλά και τους Dennis Duck, Mark Walton, Jason Victor και το μεγάλο Chris Cacavas των Green On Red, οι Dream Syndicate, ακόμα και στα νεότερα χρόνια, μας έχουν πείσει ότι αποτελούν μια σχέση συμπόρευσης πια και αποτελούν κάτι το εξαιρετικό στη συνείδησή μας, σε μια σταθερή σχέση και όχι μια γλυκιά φενάκη.
Ξεκίνησαν, σαν για ζέσταμα, με τα “Where I'll Stand”, “Filter Me Through You”, “Out Of My Head”, “Black Light”, “Like Mary”, “80 West”, “How Did I Find Myself Here” και “Glide”, με όλους τους εκπληκτικούς, στακάτους ρυθμούς και την απαραίτητη βρωμιά και ψυχεδέλεια. Mε τον πεντακάθαρο ήχο και τα απίστευτα μέτρα που κρατάνε, οι Dream Syndicate ταξιδεύουν, πορώνουν, σε πάνε κάπου
Ακολούθησε η παρουσίαση όλου του “Medicine Show”, με τον πάντα ευγενή και γλυκύτατο Steve να παρουσιάζει την μπάντα του ‘84.
Φτιάχνουν εικόνες και στο 2026. Αληθινοί όσο δεν πάει, αποτελούν σήμερα από τις καλύτερες μπάντες του παρελθόντος και σίγουρα έχουν και άλλα χιλιόμετρα να διανύσουν.
Ο ήχος άψογος στο Gagarin και τις δυόμιση ώρες που το συγκρότημα βρισκόταν επί σκηνής. Μάλιστα, θα προτιμούσα να ήταν λίγο πιο δυνατά όλα. Δυόμιση ώρες έμεινε στη σκηνή του Fuzz η παρέα του Steve Wynn και μας έκαναν να νιώθουμε ότι δεν το χόρτασαν καλά-καλά οι ίδιοι και ότι θα έπαιζαν ευχαρίστως άλλο τόσο. Αυτό που στην ουσία δέσποζε, βέβαια, ήταν η αίσθηση ότι δεν αναζητούν καμιά επιβεβαίωση. Ήταν απλά ακμαίοι και τρυφεροί μεταξύ τους και κατάφεραν να ρολάρουν ενστικτωδώς, σαν ορκισμένοι rockers που δεν έχουν καμία ανάγκη να νιώσουν μέρος μιας εστέτ ηλεκτρικής κοινότητας.
Για το encore ακούσαμε τα “The Side I'll Never Show” (το οποίο το ζητησε μια φιλη πριν την εναρξη στον Steve Wynn και το παιζουν μόνο σε λίγες εμφανίσεις), “Tell Me When It's Over”, “That's What You Always Say”, “Boston” (σε μια ασύλληπτη εκτέλεση και βαθιά συγκινητική).
Setlist - The Dream Syndicate
- Where I'll Stand
- Filter Me Through You
- Out of My Head
- Black Light
- Like Mary
- 80 West
- How Did I Find Myself Here
- Glide
- Medicine Show
- Still Holding On to You
- Bullet With My Name on It
- Daddy's Girl
- Burn
- The Medicine Show
- Armed With an Empty Gun
- Merrittville
- John Coltrane Stereo Blues
- The Side I'll Never Show
- Tell Me When It's Over
- That's What You Always Say
- Boston
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παναγιώτη Κουνελλέ και στο mixgrill.gr.