Για τη ζωντανή εμφάνιση των Prolapse στη Θεσσαλονίκη είχε ήδη δημιουργηθεί η έντονη προσδοκία ότι θα ευτυχήσουμε να παρακολουθήσουμε ένα live που θα θυμόμαστε και θα συζητάμε για καιρό. Τελικά, οι έξι κύριοι και η μία κυρία που απαρτίζουν το συγκρότημα φρόντισαν να επαληθεύσουν τις υψηλές προσδοκίες μας στο έπακρο, κάτι που είχαμε την ευκαιρία να αντιληφθούμε όσοι βρεθήκαμε πριν δύο βδομάδες περίπου στο Rover Bar.
Τη βραδιά προλόγισαν οι The Do Nots από τη Θεσσαλονίκη, ένα κουαρτέτο σχετικά νέο στα μουσικά πράγματα της πόλης, που αποτελείται από τους Νικόδημο Τριαρίδη στην κιθάρα και τα φωνητικά, τη Σάντυ Καραγιαννίδου στο μπάσο και τα φωνητικά, τον Πάνο Παπάζογλου στην κιθάρα και τον Αλέξη Αρχοντή στα τύμπανα.
Ηχητικά οι The Do Nots κινούνται στα όρια του post punk και του dark wave, αν και προσωπικά μου άρεσαν ιδιαίτερα και τα σημεία που θύμιζαν λίγο περισσότερο μπάντες όπως οι Jesus And Mary Chain και, σε ένα τραγούδι τους, ακόμη και τους Pixies.
Μας παρουσίασαν τη δουλειά τους με τον τίτλο "Unwish", που κυκλοφόρησαν μόνο ψηφιακά —μέχρι στιγμής τουλάχιστον— μέσα σε ένα σκοτεινό και ομιχλώδες τοπίο —ένα σκηνικό που ταίριαζε απόλυτα με το ύφος και τη θεματολογία των τραγουδιών τους.
Εναλλαγή γυναικείων και αντρικών φωνητικών και σχετικά σύντομες συνθέσεις κέρδισαν το χειροκρότημα του κοινού, που πραγματικά αδημονούσε για το main act: τους Prolapse.
Και είχε φτάσει όντως η στιγμή που διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια ότι οι προσδοκίες μας θα δικαιωθούν, από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου τραγουδιού τους "Doorstop Rhythmic Bloc", που προτιμήθηκε μαζί με τα "Blackdeath Ambylance" και "Headless In A Beat Motel" από το δίσκο τους "Pointless Return To Dismal Places".
Τις εντυπώσεις έκλεψαν με την ερμηνεία τους και την αστείρευτη θεατρικότητά τους το δίδυμο στα φωνητικά των Mick Derrick και Linda Steelyard, που δεν σταμάτησαν λεπτό ο ένας να προβοκάρει τον άλλο και ταυτόχρονα να μπλέκουν με τόση μαεστρία, αλλά και με έναν χαοτικό τρόπο, τις φωνές τους.
Άξιοι συμπαραστάτες τους και οι υπόλοιποι πέντε μουσικοί που απαρτίζουν τους Prolapse: οι κύριοι David Jeffreys, Pat Marsden και Donald Ross Skinner στις… εμπρηστικές κιθάρες, ο Mick Harrison στο μπάσο και ο Tim Pattison, που με τους ρυθμούς του στα τύμπανα διεύρυνε το όλο ηχητικό αποτέλεσμα.
Από ό,τι είδαμε ζωντανά, λοιπόν, νομίζω ότι δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει με ακρίβεια τον ήχο του συγκροτήματος. Μια μίξη από punk rock, krautrock, shoegazing noise —ίσως τελικά να έχουν δίκιο όσοι τους «συγκρίνουν», αν ποτέ μπορεί να υπάρξει σύγκριση, με τους σπουδαίους The Fall.
Πολλή ενέργεια, ένταση, αστεϊσμοί και σχολιασμοί επί παντός επιστητού, μεγάλες ποσότητες από μπίρα και ένα ηχητικό μπαράζ που δεν άφησε κανέναν μέσα στο Rover να χάσει έστω και για λίγο το ενδιαφέρον του για τα δρώμενα επί σκηνής.
Το υπόλοιπο set τους μοιράστηκε ισόποσα στους δίσκους τους "The Italian Flag", με τα τραγούδια "Visa For Violet And Van", "Slash/Oblique" και "Killing The Bland", και στον περσινό τους πολύ καλό νέο δίσκο, που τους επανέφερε στο προσκήνιο —ή, αν προτιμάτε, στο όποιο προσκήνιο μπορεί να είναι δεκτικό για μια τέτοια… «μη φυσιολογική» μπάντα όπως οι Prolapse—, τον οποίο ονόμασαν "I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face", από τον οποίο διάλεξαν να μας παρουσιάσουν τα "The Fall Of Cashline", "On The Quarter Days" και "Err On The Side Of Dead".
Από το δίσκο, με τον οποίο μας είχαν αποχαιρετήσει πριν τη διάλυσή τους, τον "Ghost Of Dead Aeroplanes", επέλεξαν το "Government Of Spain", και δεν θα μπορούσαν να λείψουν και κάποιες πιο ιδιαίτερες στιγμές τους από την πολύ πλούσια δισκογραφία τους, όπως το "Testation" από το single που είχαν κυκλοφορήσει με το τραγούδι "Autocade" στην άλλη πλευρά, και το "Psychotic Now", το οποίο είχαν κυκλοφορήσει το μακρινό 1994 και υπήρχε στο τετρατράγουδο EP τους "Crate Songs For Ella", και επίσης ως free flexi disc μαζί με το περιοδικό "Warped Reality" στο τέταρτο τεύχος του.
Επίσης να αναφέρουμε και το "T.C.R." μέσα από τον δίσκο τους "backsaturday" και το κλείσιμο της βραδιάς με τη χαοτική εκτέλεση του "Flex".
Πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας πάρα πολύ τυχερούς που καταφέραμε να δούμε, έστω και μετά από δεκαετίες, μια τόσο σπουδαία όσο βέβαια και αντισυμβατική μπάντα στη χώρα μας και στην πόλη μας (και φυσικά οι φίλοι μας στην Αθήνα θα έχουν να λένε ότι στο δικό τους live εκεί οι Prolapse συγκέντρωσαν το μεγαλύτερο κοινό που είχαν ποτέ σε συναυλία τους, κάτι το οποίο το είπε το ίδιο το συγκρότημα) και ελπίζουμε ότι θα τους ξαναδούμε και πάλι ζωντανά πολύ σύντομα, μιας και οι ίδιοι έμειναν κατενθουσιασμένοι —και σίγουρα αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη διοργάνωση των εν λόγω συναυλιών.
Είναι βέβαια πολύ κρίμα ότι μια τέτοια μπάντα σαν τους Prolapse ποτέ δεν γνώρισε και ούτε θα γνωρίσει ποτέ τη δημοσιότητα που πραγματικά της άξιζε. Ίσως τελικά, όμως, εδώ να έγκειται και η ιδιαιτερότητά τους και να είναι το ουσιαστικό συστατικό για το τόσο γκροτέσκο και ιδιοσυγκρασιακό αυτό σχήμα —και βέβαια ευτυχώς που το σχέδιό τους, να είναι η πιο απαισιόδοξη μπάντα ever, απέτυχε παταγωδώς!
Αναμφισβήτητα μία από τις καλύτερες συναυλίες για το 2026, που θα γραφτεί με ξεχωριστά γράμματα στα συναυλιακά μας δρώμενα για πολλά χρόνια —και θα μακαρίζουμε τον εαυτό μας όσοι ήμασταν παρόντες!
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Άκη Καλλόπουλο και στο mixgrill.gr.