Ακόμα σκέφτομαι όλα όσα ζήσαμε στην πανέμορφη πλαγιά της Ελάτειας. Μαζί με την παρέα μου, ξεκινήσαμε από το Βόλο και φτάσαμε στο όμορφο χωριό, μετά από μια συναρπαστική διαδρομή που ξεκίνησε από τον Μπράλο.
Το 12ο Φεστιβάλ της Ελάτειας οργανώθηκε από μια παρέα που ήξερε ακριβώς τι χρειάζεται κάθε κατασκηνωτής για να απολαύσει ένα φεστιβάλ. Η οργάνωση και η ευγένεια των εθελοντών έκαναν όλα αυτά πραγματικότητα.
Για κάποια σαν εμένα, που το παρκάρισμα και η κίνηση σε ανηφόρα είναι μικρός εφιάλτης, η υποδοχή των εθελοντών ήταν πραγματικά σωτήρια. Μας καλωσόρισαν με χαμόγελο, βοήθησαν να κουβαλήσουμε τα πράγματά μας, να στήσουμε τις σκηνές και με καθοδήγησαν στο πού να παρκάρω. Κάθε μέρα φρόντιζαν τον χώρο στάθμευσης και μετέφεραν τον κόσμο στο συναυλιακό χώρο με μικρά λεωφορεία —αποφεύγοντας έτσι τη συμφόρηση από παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού, αλλά και την ταλαιπωρία της ανηφόρας.
Το καταπράσινο πευκοδάσος, με το χαρακτηριστικό εκκλησάκι στη μέση, έγινε το σπίτι μας για τις επόμενες πέντε μέρες.
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η κοινή διάθεση του τύπου «Πάμε να το ζήσουμε όλοι μαζί, χωρίς φωνές και γκρίνιες». Στήσαμε τις σκηνές μας με άνεση, χωρίς πίεση ή στρίμωγμα — δεν υπήρχε αυτή η λογική του «όλα πρέπει να στηθούν σε απόσταση χιλιοστού». Ήταν ξεκάθαρο πως το φεστιβάλ ήθελε να μας φιλοξενήσει με αξιοπρέπεια, σεβόμενο και τους ανθρώπους και τον τόπο.
«Χαλαρό» υπερ-συναυλιακό Σαββατάκι με 10.000 άτομα
Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ξεκίνησε ύστερα από τα τρομερά live της Παρασκευής από Σπύρο Γραμμένο, Πυξ Λαξ και τη Ματούλα Ζαμάνη, και το Σάββατο το γλέντι πήρε φωτιά με 10.000 άτομα. Πώς αλλιώς με τέτοιο line-up;
Το όμορφο απόγευμα ξεκίνησε με την εξαιρετική Ιωάννα Καβρουλάκη, που μας έδωσε το feeling του cocktail με θέα τον ηλιολούστο Παρνασσό. Η μουσική της, παραδοσιακή σε ήχο ηλεκτρονικό και ποπ, με τη διασκευή της από το «Θαλασσάκι» έφερε την καλοκαιρινή διάθεση.
Και μετά ήρθαν οι μπύρες, οι πατητές και τα μακροβούτια. Οι «Χατζηφραγκέτα» ανέβηκαν στη σκηνή και με το δικό τους μοναδικό στυλ, ο «μουσικός αχταρμάς», όπως τον αποκάλεσε και ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης, έκανε όλα... τα τρελά μωράκια του ουρανού να χορεύουν σε καλοκαιρινό ρυθμό χαλαρά και μακριά από λακαμάδες.
Και μετά, τα τσίπουρα έκαναν την εμφάνισή τους, και ήρθε η σειρά του Σωκράτη Μάλαμα, της Ιουλίας Καραπατάκη και του Γιάννη Μάλαμα.
Έτσι όμορφα, όλες οι νεράιδες και οι νεράιδοι πηγαν στην «Ανδρομέδα» όσο φύσαγε ο «Σιμούν».
Αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν η ερμηνεία της Ιουλίας στο «Τακούνια για Καρφιά». Λίγο πριν, οι γυναίκες του συλλόγου «Βγες στο Φως» ευχαρίστησαν πάνω στη σκηνή το Σύλλογο Νεολαίας Ελάτειας, ο οποίος θα διαθέσει σημαντικό μέρος των εσόδων για την υποστήριξη του Συλλόγου Κακοποιημένων Γυναικών. Λίγο πριν, λοιπόν, είδαμε τα «κοριτσάκια πίσω σου που χάθηκαν στον ίσκιο σου» να καταφέρνουν να βγουν «στο άπλετο φως της μέρας». Πόσο έντονα μού χτύπησαν οι στίχοι του Ορέστη Ντάντου εκείνη τη στιγμή, οι οποίοι είναι τόσο αληθινοί για όλες τις γυναίκες που βρήκαν τη δύναμη να ελευθερωθούν, φορώντας φουστάνι και τακούνια για καρφιά, και να στείλουν το δικό τους μήνυμα.
Όπως πάντα, ο Σώκράτης είπε κι ένα τραγουδάκι ακόμα με τα «Ξωτικά» του, γιατί τα συνθήματα δεν βγαίνουν τυχαία –κι ας μην τραγούδησε ως τις 04:00 η ώρα, όλοι ήμασταν «ώπα»!
Το γλέντι του Σαββάτου έκλεισε με τους Γκιντίκι, που μας ταξίδεψαν μουσικά από την Ήπειρο μέχρι τα νησιά και πίσω στη Θεσσαλία. Όλος ο κόσμος έγινε ένας μεγάλος κύκλος χορού, χορεύοντας από την Τασιά μέχρι Μεσσαρίτικο.
Ο Τάσος Κοφοδήμος, με την ικανότητά του να αλλάζει το ηχόχρωμα και την προφορά του ανάλογα με τον «τόπο καταγωγής» των τραγουδιών, και ο Κωνσταντίνος Λάζος με το κλαρίνο και την τσαμπούνα, πραγματικά αναδεικνύουν την αξία του χαρακτήρα των παραδοσιακών τραγουδιών. Αυτό φαίνεται από την έντονη ανταπόκριση του κόσμου, που χόρευε και τραγουδούσε κάθε στίχο με ψυχή.
Ο «Αφούσης» της Κάσου, για άλλη μια φορά, αντηχούσε στην πλαγιά της Ελάτειας και το Γλέντι σφράγισε αυτό το εκπληκτικό βράδυ.
Κυριακούλα ζάχαρη, Κυριακούλα μέλι: στο ένα γλέντι το άλλο δώρο
Μεημεριανό γλέντι στην πλατεία
Μετά από τρεις μέρες καμπινγκ, ξενυχτιού και αλκοόλ, η κούραση ήταν φανερή σε όλους μας. Απλώς αράξαμε στην πανέμορφη πλατεία, περιμένοντας κάτι χαλαρό και ξεκούραστο από τους Ότρα Ρότα, στο πλαίσιο του μεσημεριανού γλεντιού του φεστιβάλ. Κι όμως, οι Ότρα Ροτα, με την απίστευτη ενέργειά τους και τις μοναδικές διασκευές τους, μας σήκωσαν όλους να τραγουδήσουμε μαζί. Ήταν η στιγμή που τραγουδήσαμε το «Κοκτέιλ», στίχους του Bloody Hawk, που η βροχή μας τον στέρησε, και Τρύπες σε μια υπέροχη διασκευή με λαούτο, φλάουτο και βιολί, δίνοντας ένα παραδοσιακό και έντεχνο χρώμα στη μουσική τους.
Η εμφάνιση έκλεισε με παραδοσιακό πανηγύρι, όπου όλοι γίναμε μέρος ενός όμορφου ικαριώτικου, δίνοντας τη σκυτάλη στους Ρουμπαγιάτ. Οι Ρουμπαγιάτ απογείωσαν το μεσημεριανό γλέντι με τον παραδοσιακό χαρακτήρα τους.
Η εικόνα των ντόπιων να σέρνουν το χορό στο «Μήλο Μου Κόκκινο» και τη «Βασιλική», χέρι-χέρι με τα παιδια του Μπίρκενστοκ και του πασαλακίου θα μου μείνει σαν γλυκιά ανάμνηση ενός χαρούμενου καλοκαιριού.
Απογευματάκι, μετά το διάλειμμα για προβατίνα, συνεχίζουμε με το τελευταίο βράδυ του φεστιβάλ, γεμάτο προσμονή και ενθουσιασμό για ό,τι ακολουθεί.
Κυριακή βράδυ: όλοι μία φωνή για το συναυλιακό επίλογο
Η Ανδριάνα Δημητρίου άνοιξε τη σκηνή με τη μελωδική φωνή της, βάζοντας τον κόσμο κατευθείαν στο mood του φεστιβάλ. Το κοινό αφέθηκε αμέσως στις νότες της, δημιουργώντας την ατμόσφαιρα για όσα θα ακολουθούσαν.
Μέχρι να στηθούν τα όργανα των Κοινών Θνητών, αναρωτιόμουν πώς θα είναι το live τους, μιας και δεν τους είχα ξαναδεί. Εκείνοι, με τον ιδιαίτερο τους ήχο, συνδυάζοντας χιπ χοπ με στοιχεία έντεχνου και μπουζουκιού, προσφέρουν ένα πολιτικό και δυναμικό στιλ, που γεμίζει τη σκηνή με ένταση και μηνύματα.
Οι Κοινοί Θνητοί είναι η μπάντα που αντιπροσωπεύει το όνομά της με απόλυτη συνέπεια. Ο στίχος τους μιλά για τον κοινό άνθρωπο, τις ανάγκες των λαών, και τον αντιρατσιστικό και επαναστατικό χαρακτήρα τους, επικοινωνώντας με τον κόσμο με απόλυτη επιτυχία. Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν ότι όλοι οι μουσικοί της μπάντας ήταν εμφανώς παρόντες σε κάθε στιγμή της συναυλίας. Ο ΜητσοΦού και ο Βασίλης Φωτιάς «έριχναν» τους στίχους από τα «Του Κόσμου οι Λαοί», το «Αυγό», «Θ’ Αργήσω Απόψε» σαν βροχή, καλύπτοντας αεικίνητοι όλη τη σκηνή, δεξιά και αριστερά, και οι υπόλοιποι της μπάντας ήταν εκεί με τον τρόπο τους, δημιουργώντας ένα συνεκτικό και ζωντανό σύνολο.
Η έκπληξη ήρθε όταν ο Δημήτρης Μυστακίδης ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσουν όλοι μαζί το «Είμαι Από Τα Παιδιά». Όλοι χαρήκαμε με αυτή την απρόσμενη συνεργασία, που έδωσε μια ακόμη ιδιαίτερη νότα στο live.
Μετά τους Κοινούς Θνητούς, ο Δημήτρης Μυστακίδης ανέβηκε στη σκηνή, φέρνοντας έναν από τους πιο επιδραστικούς ήχους του χώρου. Ως κιθαρίστας με έντονη πολιτική τοποθέτηση, ξεκίνησε με ένα τραγούδι αφιερωμένο στα παιδιά της Παλαιστίνης. Κάθε κομμάτι συνοδευόταν από μια μικρή εισαγωγή, στην οποία εξηγούσε το μήνυμα που ήθελε να περάσει το τραγούδι. «Για να μη μας λέτε ότι παίζουμε μόνο τα καταθλιπτικά», είπε, δίνοντας τον λόγο στην εξαιρετική Ελένη Αβραμιώτη, η οποία με το βιολί της και τη φωνή της ανέβασε αμέσως την ατμόσφαιρα.
Αν το τεχνικό πρόβλημα με τον ήχο του μπάσου είχε λυθεί πιο γρήγορα, πιστεύω ότι το live θα ήταν ακόμα πιο απολαυστικό. Παρά τη μικρή αυτή αναστάτωση, η ενέργεια της μπάντας παρέμεινε δυνατή και, μετά το τέλος της εμφάνισης.
Και αφού κλειδώσαμε σε ρυθμούς «ωπα» από την ομάδα του Δημήτρη Μυστακίδη, σιγά-σιγά βλέπω τις «Πασχαλίτσες» (όπως τις αποκαλεί μια φίλη μου) να πλησιάζουν το κάγκελο…
Και τότε αρχίζει η εισαγωγή του ακορντεόν της Νίκης Γρανά από το «Παραμύθι Χωρίς Τέλος», με το Μίλτο Πασχαλίδη να εμφανίζεται στη σκηνή, έτοιμος να γιορτάσει τα 30 χρόνια καριέρας του με το κοινό.
Η μοναδική επικοινωνία του Μίλτου με το κοινό, σε συνδυασμό με τους μουσικούς του, πάντα έτοιμους για τα πάντα, έκανε το live να αποπνέει ένταση και συναισθηματική φόρτιση. Φάνηκε ξεκάθαρα όταν όλοι ενωθήκαμε σε μία φωνή και τραγουδήσαμε τις «Κακές Συνήθειες», με τα φλας των κινητών να γεμίζουν τη σκηνή, υπό την καθοδήγηση του Μίλτου.
Ήταν ξεκάθαρο πως αυτά τα 30 χρόνια, ο Μίλτος Πασχαλίδης ήθελε να τιμήσει όλους εκείνους που τον συνόδευσαν στο ταξίδι του —αυτούς που έφυγαν νωρίς και εκείνους που παραμένουν δίπλα του. Ξεχωριστή παρουσία ο Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, με τα συγκλονιστικά του σόλο, αλλά και τραγούδια που μας συγκίνησαν βαθιά: η Απουσία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο «Έρωτας Αρχάγγελος» του Δημήτρη Μητροπάνου, και το αγαπημένο «Φλασάκι» του Σάκη Μπουλά.
Για μένα, πάντοτε η πιο συγκινητική στιγμή είναι η ανταπόκριση του κόσμου στον «Τυμβωρύχο». Ειδικά εκείνο το «ωραίο» του Θάνου Μικρούτσικου —που φώναζε στη συναυλία του Μίλτου στο Θέατρο Βράχων πριν από 10 χρόνια— και που τώρα ο κόσμος το επαναλαμβάνει, σαν να τιμά με αυτό την απουσία του.
Το φινάλε της βραδιάς, με μια εντυπωσιακή μουσική αναδρομή γεμάτη ένταση και συναίσθημα, ήταν εκρηκτικό· ο κόσμος έδωσε τα πάντα, κλείνοντας τη συναυλία με την πιο δυνατή ενέργεια.
Αυτό που πραγματικά καμάρωσα την Κυριακή ήταν ότι τόσο ο Δημήτρης Μυστακίδης όσο και ο Μίλτος Πασχαλίδης, μαζί με τους μουσικούς τους, έδειξαν την αναγνώριση τους για τον κόπο και την προσπάθεια όλων των τεχνικών που συνέβαλαν στην επιτυχία του φεστιβάλ. Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε και να τιμάμε αυτούς που εργάζονται αθέατοι πίσω από τις σκηνές, για να μπορέσουμε εμείς να διασκεδάσουμε με την ψυχή μας.
Στο κλείσιμο, μετά από μια γρήγορη αλλαγή στο πρόγραμμα, ο Χρήστος Μπότσης με τη μελωδική και γλυκιά του παρουσία έκλεισε το φεστιβάλ ερμηνεύοντας τραγούδια που τον σημαδεύσαν, όπως ο «Αμλέτ Της Σελήνης» και η «Ασπιρίνη». Η αύρα του Μπότση μού θύμισε αρκετά το αέρινο στιλ της Νατάσσας Μποφίλιου, προσφέροντας ένα πολύ γλυκό κλείσιμο στο φεστιβάλ.
Η επιτυχία αυτού του φεστιβάλ μου αποδείχθηκε στην επιστροφή μου στη σκηνή, σε εκείνη τη γλυκιά στιγμή πάνω στην αιώρα, στις 03:00 το βράδυ, όταν χαζευα τον έναστρο ουρανό. Άκουγα τη συζήτηση κάποιων παιδιών, ούτε 20 χρόνων, που λογομαχούσαν για το ποιος ήταν καλύτερος στη σκηνή: ο Σωκράτης ή ο Μίλτος; Και γιατί ο ένας και γιατί όχι ο άλλος; Μπουρού μπουρού… κι ας μην κατέληξαν ποτέ σε κάποιο συμπέρασμα.
Ναι, ήταν και οι δύο καταπληκτικοί.
Και ναι, ήταν ένα φεστιβάλ που δύο εβδομάδες αργότερα, πολλές φορές επιστρέφω σε εκείνη την αιώρα και τις live στιγμές με θέα την οροσειρά του Παρνασσού.
Καλή αντάμωση στο 13ο Φεστιβαλ Ελατειας!
Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη, στην Άννα Δημητριάδη και στο mixgrill.gr.