Ο Αλέξανδρος Δάικος χαράζει τη δική του πορεία μέσα στο χρόνο με τραγούδια και ζωντανές εμφανίσεις. Με αφορμή την εμφάνισή του μαζί με τους Otra Rota και τη Μελίνα Κανά στο «Κύτταρο» , μίλησε στο MixGrill για το πώς επηρεάζει τη μουσική του η ενασχόληση του με τα οικονομικά, τον τρόπο που επαναφορτίζεται και για το μεγαλύτερο φόβο του.
MixGrill: Η εμφάνιση αυτή έρχεται στις αρχές του 2026. Αν το live αυτό ήταν ο «πρόλογος» της χρονιάς σου, τι τίτλο θα του έβαζες και τι αίσθηση θέλεις να αφήσει στο κοινό που θα βγει στην Ηπείρου μετά το τέλος του;
Αλέξανδρος Δάικος: «Ιστορία γράφουν οι παρέες] είναι ο τίτλος του live και θέλω το 2026 να μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω και άλλες τέτοιες συνεργασίες. Ένα χαμόγελο στα πρόσωπά τους, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και ένα ερωτηματικό για το πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
M.G.: Η Μελίνα Κανά είναι μια φωνή-σύμβολο. Στη δική σας σύμπραξη, πού τελειώνει ο «συνοδοιπόρος» και πού ξεκινά ο καλλιτέχνης που διεκδικεί το δικό του ζωτικό χώρο στη σκηνή;
Α.Δ.: Δεν υπάρχει διεκδίκηση σε αυτήν τη σύμπραξη. Η Μελίνα είναι ένας πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος και απολαμβάνουμε να μοιραζόμαστε την ίδια σκηνή.
M.G.: Συχνά οι καλλιτέχνες λένε ότι ένα τραγούδι ολοκληρώνεται μόνο όταν παιχτεί ζωντανά. Ποιο τραγούδι σου «μεταμορφώθηκε» περισσότερο από την επαφή με τον κόσμο και έγινε κάτι που δεν περίμενες;
Α.Δ.: Δύσκολη ερώτηση. Θα πω το «Κάποια ταξίδια». Θα το ακούσετε και στο live μας.
M.G.: Τι σημαίνει για σένα η μπάντα σου; Καταφύγιο ή πρόκληση;
Α.Δ.: Έχω χρόνια να είμαι μέλος μιας μπάντας. Τα τελευταία χρόνια, διασχίζω τη δική μου διαδρομή και έχω την τύχη να έχω πολλούς και υπέροχους συνεργάτες μαζί μου. Σίγουρα, όμως, είτε είσαι μέλος μιας μπάντας είτε είσαι σόλο καλλιτέχνης, η σύμπραξη είναι ευλογία.
M.G.: Υπάρχει κάποια πλευρά του εαυτού σου που δεν χωράει εύκολα στη μουσική σου;
Α.Δ.: Όχι. Χωράνε όλα στην τέχνη. Ακόμα και η πρωινή μου δουλεία ως οικονομολόγος κάπως βρίσκει τρόπο να επηρεάζει τη μουσική μου.
M.G: Όταν δεν γράφεις, δεν παίζεις και δεν περιοδεύεις, πώς επαναφορτίζεσαι;
Α.Δ.: Πηγαίνοντας ταξίδια, ταινίες και μπύρες με φίλους.
M.G.: Υπάρχει μια φράση ή συμβουλή που κουβαλάς ακόμα μαζί σου;
Α.Δ.: Να ακούς. Πιστεύω ότι δεν ακούμε ουσιαστικά, ακούμε μόνο για να απαντήσουμε.
M.G.: Τι φοβάσαι περισσότερο σήμερα ως καλλιτέχνης;
Α.Δ.: Μη χαθεί η ουσία και σταματήσουμε να δίνουμε αξία στα πράγματα που αξίζουν.
M.G.: Βρισκόμαστε σε μια εποχή που η μουσική καταναλώνεται γρήγορα μέσα από οθόνες. Πώς βιώνεις εσύ αυτή την τάση που υπάρχει; Επιμένεις στην ακρόαση ολόκληρων δίσκων ή μόνο singles;
Α.Δ: Σαφώς επηρεάζομαι κι εγώ αλλά προσπαθώ και συχνά καταφέρνω να ακούω ολοκληρωμένες δουλειές.
Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης και είναι δύσκολο να δώσεις την απαραίτητη σημασία σε όλα. Δυστυχώς, είμαστε σχεδόν αναγκασμένοι να απορρίψουμε πράγματα πριν τους δώσουμε την ευκαιρία που τους αρμόζει.
M.G.: Αν η μουσική σου ήταν ένα τοπίο στην Ελλάδα, ποιο θα ήταν αυτό; Θα είχε την αγριάδα ενός βουνού ή την ηρεμία μιας ανοιχτής θάλασσας;
Α.Δ: Θα ήταν το κέντρο της Αθήνας. Θα είχε φασαρία και ένταση αλλά θα υπήρχαν μέσα σε αυτό και απομονωμένα σημεία που μοιάζουν περισσότερο με πλατεία χωριού.