Την σκηνοθέτη Τώνια Μισιαλή την γνωρίσαμε με την πρώτη μικρού μήκους ταινία της "Dead end" (2013). Ακολούθησε «Το νανούρισμα της πεταλούδας» (2014). Οι ταινίες αυτές έχουν διαγωνιστεί σε πάνω από 60 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου σε όλο τον κόσμο, όπως ενδεικτικά, στα φεστιβάλ Δράμας, Locarno, Sarajevo, Palmρ Springs, Cork, Busan και μάλιστα έχουν λάβει βραβεία καλύτερης ταινίας και καλύτερου σκηνοθέτη.
Η «Παύση» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της δημιουργού. Έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι τον Ιούλιο του 2018 και μετρά πάνω από είκοσι συμμετοχές σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου σε Ευρώπη, Αφρική, Ασία και Αμερική, καθώς και απέσπασε και 4 βραβεία (βραβείο FIPRESCI καλύτερης ελληνικής ταινίας και βραβείο της ΕΡΤ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, βραβείο της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και βραβείο Emerging Filmmakers στο Hellas FilmBox στο Βερολίνο). Η «Παύση» κυκλοφορεί στις αθηναϊκές αίθουσες σε διανομή στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος ενώ μπορείτε να διαβάσετε την κριτική του Mixgrill για την ταινία εδώ.
![](img80809_ce7684bda850d34d7eec66a969feeb72_8533_3575.jpg)
Με αφορμή λοιπόν την κυκλοφορία της ταινίας της, μιλήσαμε με την Τώνια Μισιαλή φυσικά για κινηματογράφο:
Χμ... Θα έλεγα το γεγονός ότι από πολύ μικρή, 3 χρονών, πήγαινα σινεμά με τη μητέρα μου και η εμπειρία της σκοτεινής αίθουσας, του δυνατού ήχου, και της μεγάλης οθόνης με μάγευαν. Φυσικά, ήμουν πάντα ονειροπόλα και δημιουργική, από μικρή. Αυτό βοήθησε πολύ.
Έχεις κάποιον αγαπημένο σκηνοθέτη;
Η μετάβαση από μικρού μήκους σε μεγάλου μήκους ταινία είναι εύκολο βήμα;
Η μεγάλου μήκους ταινία δεν μπορώ να πω πως είναι πολύ πιο δύσκολη από τη μικρού. Η πρόκληση της μεγάλου μήκους είναι να καταφέρεις να κρατήσεις τον θεατή στο σινεμά για 90 λεπτά. Πρέπει να έχεις συναίσθηση του ρυθμού της ενώ τη γράφεις, ενώ τη γυρίζεις, ενώ τη μοντάρεις. Αυτό μαζί με την εξεύρεση των χρημάτων για την παραγωγή. Πρέπει βασικά να πείσεις τους χρηματοδοτικούς οργανισμούς να σε εμπιστευτούν, να τους πείσεις ότι μπορείς να φέρεις εις πέρας μια ταινία μεγάλου μήκους.
Πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος κινηματογράφο το 2019;
Τι κάνει μια γυναίκα σκηνοθέτη να ασχοληθεί με το θέμα ταμπού της «εμμηνόπαυσης»;
Η «Παύση» είναι μια «γυναικεία ιστορία, ιδωμένη μέσα από γυναικείο φακό, πίσω και μπροστά από την κάμερα». Απευθύνεσαι περισσότερο στο γυναικείο κοινό. Πως μπορεί ένας άνδρας να ταυτιστεί με την ηρωίδα σου;
Τι θα επιθυμούσες για την πρώτη σου μεγάλου μήκους ταινία «Παύση»;
Τι θα προτιμούσες περισσότερο βραβείο σε αναγνωρισμένο φεστιβάλ ή εμπορικό θρίαμβο;
Θέλεις να ακολουθήσεις την πορεία κάποιων Ελλήνων δημιουργών που έχουν τραβήξει πλώρη για το εξωτερικό (Λάνθιμος, Αβρανάς, Τσαγκάρη);
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Συνηθίζω στο τέλος να ρωτάω μια ερώτηση που θα ήθελες να σου κάνουν και που ποτέ δεν έγινε; (Μπας και προλάβω τους άλλους!)
Στο μέλλον λοιπόν θα σου ξανακάνω αυτή την ερώτηση. Σ’ ευχαριστώ πολύ.