Μέσα σε μία εβδομάδα, η ελληνική μουσική σκηνή έζησε δύο μεγαλειώδεις στιγμές. Δύο σκηνές, δύο διαφορετικές γενιές, ένα κοινό μήνυμα: το μέλλον ανήκει στους «μικρούς», με απέραντο σεβασμό στους «μεγάλους».
Ο Γιώργος Νταλάρας, σε μια βραδιά στο κατάμεστο Καλλιμάρμαρο, κάλεσε στη σκηνή τους Τεκετζήδες, έξι 16χρονους, για να τραγουδήσουν Μίκη Θεοδωράκη. Μια εξάλεπτη δόση 100 χρόνων μουσικής ιστορίας ερμηνεύτηκε από τους 16χρονους Τεκετζήδες, με τη στήριξη του Νταλάρα.
Το «Είσαι μικρός και δε χωράς τον αναστεναγμό μου», σε στίχους Τάσου Λειβαδίτη, απέκτησε άλλο νόημα πάνω στη σκηνή. Ίσως τελικά να αποδεικνύεται ότι οι «μικροί» βρίσκουν το χώρο τους, όταν τους προσφέρεται.
Τέσσερις μόλις μέρες μετά, στο ΟΑΚΑ, η Χαρούλα Αλεξίου, η μοναδική φωνή του ελληνικού τραγουδιού, που έχει αποσυρθεί από τις ζωντανές εμφανίσεις, επιστρέφει στη σκηνή. Και το κάνει δίπλα στον ΛΕΞ. Στον χιπ χοπ ΛΕΞ, του οποίου οι στίχοι δίνουν την απόλυτη εικόνα της ταλαιπωρημένης Ελλάδας του σήμερα.
Μπροστά σε 60.000 νέους ανθρώπους, ερμηνεύουν μαζί στίχους γραμμένους από εκείνον και τη Χαρούλα:
«Φύγε από τον παλιό εαυτό σου», «Βρες τον άγγελο μέσα σου που ξέρει να σ’ αγκαλιάζει»
Η Χαρούλα, μέσα από ρυθμούς χιπ χοπ, μιλά στα αυτιά των millennials και της Gen Z: μη φοβάσαι να αλλάξεις προς το καλύτερο. Φύγε από ό,τι σε τρώει.
Δεν ξέρεις τι να σχολιάσεις πρώτο. Την ανοιχτοχεριά του Νταλάρα και της Χαρούλας; Την τόλμη των 16χρονων; Ή τη βαθιά σημασία αυτών των στιγμών;
Όταν κάποτε ο Σταύρος Κουγιουμτζής έδωσε τον πρώτο χώρο στον νεαρό τότε Νταλάρα, κανείς δεν ήξερε πώς θα άλλαζε η πορεία της ελληνικής μουσικής. Σήμερα, ο ίδιος ο Νταλάρας κάνει ακριβώς το ίδιο: παραδίδει τη σκυτάλη. Χωρίς φανφάρες, χωρίς προσδοκίες ανταλλάγματος.
Και η Χαρούλα; Η Χαρούλα όλων μας, που ακούστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, μας θυμίζει πως δεν είναι μόνο οι νέοι υποχρεωμένοι να τιμούν την ιστορία.
Έχει σημασία να θέλεις να μιλήσεις τη γλώσσα τους —αλλά και να ακούς τη δική τους. Να τους αφήνεις να πουν τη δική τους αλήθεια. Να γράψουν μαζί σου. Να φέρουν τη δική τους οπτική στο τώρα.
Ως άνθρωπος που αγαπά τη μουσική —από τη Μαίρη Λίντα μέχρι την Άννα Βίσση—, αυτή η εβδομάδα μού έδωσε μεγάλη χαρά και ελπίδα για το μέλλον της ελληνικής μουσικής. Δεν ξέρω αν μιλάει απλά η ονειροπόλησή μου, αλλά σε αυτές τις δύο συναυλίες είδα το τέλειο πάντρεμα του παλιού με το νέο.
Χωρίς φρου-φρου και δήθεν. Χωρίς συμφέροντα. Μόνο με προσφορά. Αγνή. Όπως είναι η μουσική.
Άντε, και στα επόμενα!