Ο Γιώργος Καζαντζής, που τον ανακαλύπτει τα τελευταία χρόνια το κοινό, παρουσιάζει το νέο του δίσκο με τίτλο «Πλανόδιο» ζωντανά με τη συμμετοχή οκτώ διαφορετικών τραγουδιστών και τραγουδιστριών, ανάμεσά τους ο Βασίλης Σκουλάς, η Σόνια Θεοδωρίδου αλλά και η Νατάσα Μποφίλιου.
Η δημιουργία του προέκυψε μετά από πρόταση των Μωζάικ σε εκείνον και φέρει την ηχητική τους σφραγίδα με έναν ευδιάκριτο τρόπο. Ο συνθέτης αναφέρεται στη διαφορετικότητα των τραγουδιών τα οποία όμως αποτελούν μια ενότητα. Παράλληλα, σημειώνει την γενναιοδωρία της μπάντας και τον τρόπο με τον οποίο «ξεδίπλωσαν πτυχές των τραγουδιών που κρύβονταν και περίμεναν να αναδειχτούν».
Η δημιουργία του προέκυψε μετά από πρόταση των Μωζάικ σε εκείνον και φέρει την ηχητική τους σφραγίδα με έναν ευδιάκριτο τρόπο. Ο συνθέτης αναφέρεται στη διαφορετικότητα των τραγουδιών τα οποία όμως αποτελούν μια ενότητα. Παράλληλα, σημειώνει την γενναιοδωρία της μπάντας και τον τρόπο με τον οποίο «ξεδίπλωσαν πτυχές των τραγουδιών που κρύβονταν και περίμεναν να αναδειχτούν».
MixGrill: Aπό τη σύμπραξη με την Ελένη Φωτάκη για το δίσκο "Blue" με ερμηνεύτρια την Εμμανουέλα Νινιράκη στον «Πλανόδιο» με οκτώ διαφορετικούς ερμηνευτές. Η επιλογή τους ήταν στοχευμένη ή προέκυψε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας των τραγουδιών;
Γιώργος Καζαντζής: Η κάθε δισκογραφική δουλειά είναι ένα ξεχωριστό σύμπαν. Στο "Blue" η αφορμή ήταν πολύ συγκεκριμένη, η Ελένη Φωτάκη εντυπωσιάστηκε βαθιά από το χρώμα της φωνής της Εμμανουέλας και έτσι δημιουργήσαμε έναν κύκλο τραγουδιών με μια αίσθηση απόλυτης ταύτισης. Ήταν ένας δίσκος με μία ερμηνεύτρια και ένα ύφος.
Στον «Πλανόδιο» τα τραγούδια ζήτησαν ερμηνευτές και ερμηνεύτριες. Τα τραγούδια είναι οντότητες, έχουν το καθένα τον δικό τους χαρακτήρα. Όταν γράφω, αφήνω τον εαυτό μου να αφουγκραστεί ελεύθερα αυτό που ζητά το κάθε τραγούδι. Έτσι, κάθε επιλογή έγινε σχεδόν... από μόνη της. Άλλες φωνές μου ήρθαν στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που έγραψα τη μελωδία, και άλλες προέκυψαν στη ροή των πραγμάτων. Ο καθένας από τους ερμηνευτές και τις ερμηνεύτριες έφερε στο τραγούδι την αλήθεια του/της. Αυτή είναι η ομορφιά της σύμπραξης και η ομορφιά μιας πολυφωνικής συνεργασίας.
M.G.: Ο τίτλος του δίσκου είναι «Πλανόδιος»: Αν μπορούσατε να ζωγραφίσετε μια εικόνα που να εξηγεί τον τίτλο, πώς θα ήταν;
Γ.Κ.: Αν ο «Πλανόδιος» μπορούσε να γίνει εικόνα, θα ήταν μια φιγούρα που διασχίζει έναν κόσμο χωρίς σύνορα. Ένας μουσικός μόνος, με μια παλιά κιθάρα στην πλάτη, που περπατά σε έναν δρόμο που συνεχώς αλλάζει. Θα ήταν ένα πρόσωπο που δεν ορίζεται από τον τόπο του, αλλά από όσους ανθρώπους συναντά στον δρόμο του. Ο «Πλανόδιος» δεν είναι απλώς ένας περιπλανώμενος. Είναι η ίδια η μουσική, όταν παύει να ανήκει στον δημιουργό της και ξεκινά να ανήκει σε εκείνον που την ακούει. Θα λέγαμε ότι ο «Πλανόδιος» δεν ψάχνει να βρει το δρόμο του –τον φτιάχνει, καθώς προχωρά.
M.G.: Υπάρχει κάποιο κομμάτι του δίσκου που θα λέγατε πως αποτελεί τον «πυρήνα» ή την ψυχή του «Πλανόδιου»;
M.G.: Υπάρχει κάποιο κομμάτι του δίσκου που θα λέγατε πως αποτελεί τον «πυρήνα» ή την ψυχή του «Πλανόδιου»;
Γ.Κ.: Μου είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσω τα τραγούδια μου. Όλα αυτά τα τραγούδια, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν μια ενότητα. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι πυρήνας δεν είναι ένα ακέραιο κομμάτι. Το καθένα από τα επτά τραγούδια συνθέτει τον πυρήνα, την καρδιά, τον αρχικό παλμό του δίσκου —εκείνον τον ανεξήγητο παλμό που γεννιέται προτού καν γραφτεί η πρώτη νότα. Ο πυρήνας του «Πλανόδιου» είναι το ίδιο το Τραγούδι, αυτό που διαθέτει τη διαύγεια της συγκίνησης. Και αυτή, για μένα, είναι η πιο σπάνια μουσική.
M.G.: Ποια ήταν η πιο συγκινητική ή απρόσμενη στιγμή κατά την παραγωγή του δίσκου;
Γ.Κ.: Νομίζω η ίδια η παραγωγή του, η διαδικασία εννοώ, οι συναντήσεις στο στούντιο. Ήδη από τις πρόβες των Μωζάικ κατάλαβα ότι η ενέργεια ήταν αλλιώτικη. Είχα, βέβαια, παραδώσει τα τραγούδια με τις βασικές ενορχηστρώσεις, κρατώντας μέσα μου την ωραία αγωνία του τι θα μείνει, τι θα αλλάξει, τι θα γεννηθεί από εκείνους. Όταν άρχισα να τα ακούω, δεν ένιωσα ότι απλώς μου επέστρεφαν τα τραγούδια μου. Ένιωσα ότι τα ξανασυναντούσα αλλαγμένα, με τον αρχικό τους μεν παλμό αλλά μέσα από την φρέσκια ευρηματική ματιά των Μωζάικ. Αν και δημιουργός των τραγουδιών, αισθάνθηκα ακροατής της ίδιας μου της μουσικής. Αυτή η στιγμή –το να ξαναγνωρίσω τα τραγούδια μου μέσα από τη μουσική οπτική άλλων –ήταν από τις πιο συγκινητικές της διαδρομής.
M.G.: Η ιδέα της δημιουργίας του συγκεκριμένου δίσκου ανήκει στους Μωζάικ. Εσείς δώσατε τις ενορχηστρωτικές ιδέες και εκείνοι έβαλαν την πινελιά τους. Όταν ακούσατε όλα τα τραγούδια που σας έστειλε αυτή η μουσική ομάδα, ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα που νιώσατε;
Γ.Κ.: Ήμουν σίγουρος για το διαφορετικό-καλό αποτέλεσμα. Το επιδίωξα και το ήθελα. Ένιωσα εμπιστοσύνη, ευχαρίστηση και συγκίνηση, μιαν απόλαυση που σπάνια βιώνω, καθώς όταν κάτι είναι δικό σου δύσκολευεσαι να το ακούς με την απόσταση του αληθινού ακροατή. Οι Μωζάικ, με την σπάνια ερμηνευτική μουσική πνοή τους και τη γενναιοδωρία τους, ξεδίπλωσαν πτυχές των τραγουδιών που κρύβονταν και περίμεναν να αναδειχτούν. Ευχάριστη έκπληξη, λοιπόν, χαρά και συγκίνηση. Συγκίνηση, διότι οι εξαιρετικοί αυτοί μουσικοί αναγνώρισαν τη δική μου μουσική γλώσσα και, αντί να την ανασυνθέσουν, την ανέπνευσαν μέσα από τον δικό τους τρόπο.
M.G.: Αν μπορούσατε να περιγράψετε τον δίσκο με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Γ.Κ.: Εσωστρέφεια, Περιπλάνηση, Συνύπαρξη.
M.G.: Πώς βλέπετε τη θέση του «Πλανόδιου» μέσα στη σημερινή ελληνική μουσική σκηνή; Υπάρχει χώρος για αυτή την πολυδιάστατη μουσική πρόταση;
Γ.Κ.: Χώρος υπάρχει για τον «Πλανόδιο» στα αυτιά όσων αναζητούν μουσικό χώρο και αναπνοή. Ο συγκεκριμένος δίσκος προορίζεται για ακρόαση, κάτι που σήμερα, με την ταχύτητα που όλα γίνονται, απουσιάζει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο «Πλανόδιος» ξανασυστήνει τη λειτουργία αυτή της ποιοτικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου. Δεν διακρίνεται απο βιασύνη, αλλά από τη διάθεση να αφουγκραστεί κανείς την ίδια τη Μουσική ως στοιχείο ζωτικό της ανθρώπινης φύσης. Τουλάχιστον, η δική μου κατάθεση ως δημιουργού, είναι αυτή ακριβώς η λειτουργία. Ο δίσκος, έχοντας το δικό του εσωτερικό ρυθμό, σέβεται και τον ρυθμό του κάθε ακροατή και του δίνει την ελευθερία που δίνει η αληθινή μουσική δημιουργία.