Παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση «Το Σποτ» του Ζήση Ρούμπου, στο Θέατρο Γκλόρια. Πρόκειται για μια ανάμειξη του stand up comedy και του θεάτρου με απίστευτες χιουμοριστικές στιγμές και με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά. Μέσα από το έργο αυτό βλέπουμε τη σημερινή κοινωνία και τη νοοτροπία της, με όλα τα κακώς κείμενα να καυτηριάζονται με κωμικό τρόπο, όπως είναι: η απληστία και η αισχροκέρδεια ή τα σύγχρονα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Στον αντίποδα της παράστασης βρίσκονται δύο ειδών άνθρωποι: Αυτοί που πολεμάνε για τα όνειρά τους και αυτοί που στο βωμό του χρήματος κάνουν εκπτώσεις και το μόνο πράγμα που έχουν στον νου τους είναι τα κέρδη.
Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει δώσει ένα μεγάλο budget για να γυριστεί ένα διαφημιστικό σποτάκι για την Ελλάδα. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που οραματίστηκε ο γνωστός σκηνοθέτης Ιωνάθαν Τσέτρης, ο βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία του «ΜΠΟΥΖΙ». Αντί να χρησιμοποιήσει φυσικά τοπία και μνημεία, αληθινούς χώρους και εικόνες, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να καταφύγει στην avant garde αισθητική του και να το γυρίσει όλο μέσα σε ένα θέατρο με πάρα πολλούς κομπάρσους, δηλαδή, το κοινό της παράστασης.
Οι ηθοποιοί, Δημήτρης Μακαλιάς, Άννα Μενενάκου, Δανάη Μιχαλάκη, Άλκης Μπακογιάννης, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, πιστοί στους ρόλους τους, υποδύονται ανθρώπους σημερινούς άλλοτε της διπλανής πόρτας κι άλλοτε βεντέτες. Άνθρωποι με τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους για την εργασία και το βιοπορισμό, για τη φήμη και τη δόξα, μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι επαγγελματικών σχέσεων με αφορμή ένα διαφημιστικό σποτ για την Ελλάδα. Στη διάρκεια αυτού του σποτ ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες των ηρώων, άλλοι μετρημένοι και σοβαροί, άλλοι φαντασμένοι και εγωιστές. Άνθρωποι με τα δικά τους πάθη και τρωτά σημεία ξετυλίγουν το κουβάρι της ζωής τους, των συναισθημάτων και των σκέψεων πάνω στη σκηνή. Συνομιλούν με τον κόσμο, που παίζει και αυτός μαζί τους, κι αφουγκράζεται τις αγωνίες και τα όνειρά τους.
Κινησιολογικά και ερμηνευτικά οι πρωταγωνιστές αφήνουν λίγο-λίγο να φανεί ο χαρακτήρας τους. Πρώτος στη σκηνή κάνει την είσοδό του ο Χάρης Χιώτης, που παριστάνει τον Κώστα, έναν απλό βοηθό, άνθρωπος του μεροκάματου, καθημερινό. Ο Χάρης Χιώτης βγάζει την κωμικότητα του έργου αβίαστα και μας δείχνει πόσο πολύ κατέχει το κομμάτι της επικοινωνίας με το κοινό. Στη συνέχεια εισέρχεται στη σκηνή ο Δημήτρης Μακαλιάς, ο Φώτης, ένας άνθρωπος της σύγχρονης εποχής με ψυχοσωματικά, που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Σοβαρός και μετρημένος, εξηγεί και διηγείται την ιστορία του με άνεση και λειτουργεί ως πυροσβεστήρας στις εντάσεις ανάμεσα στους ήρωες. Στη συνέχεια εμφανίζεται ο Ζήσης Ρούμπος, ο Ιωνάθαν, ένας βραβευμένος σκηνοθέτης από το εξωτερικό, με το ανάστημα και τη δυνατή του ερμηνεία γεμίζει τη σκηνή και κάνει τον κόσμο να δακρύζει από τα γέλια. Άμεσος, επικοινωνιακός, δυνατός ερμηνευτικά. Στη συνέχεια, οι δυο γυναίκες του έργου, Άννα Μενενάκου και Δανάη Μιχαλάκη. Εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες και επαγγελματικά. Η μία ντροπαλή τώρα ξεκινάει τα πρώτα της βήματα στην υποκριτική και η άλλη ξύπνια και φτασμένη επαγγελματικά. Η Άννα Μενεκάκου προσεγγίζει την ηρωίδα της, Βεατρίκη, με μια καθόλου επιτηδευμένη φινέτσα και status, της προσδίδει στοιχεία ειρωνείας και σαρκασμού, ενώ από την άλλη, η Δανάη Μιχαλάκη προσεγγίζει με τρυφερότητα και αφέλεια τη Ρένα, ένα κορίτσι σεμνό και ντροπαλό. Τέλος ο Άλκης Μπακογιάννης ως Στράτος, ένας νέος στον χώρο του τραγουδιού, χωρίς να έχει φωνή και με έναν μάνατζερ να τον κατευθύνει, influencer και μοντέλο, φαντασμένος και καιροσκόπος. Ο ρόλος του Στράτου καθρεφτίζει τους σύγχρονους νέους που μέσα από τα social media αναδεικνύονται. Ένας νέος άνδρας που το μόνο που τον νοιάζει είναι να γίνει διάσημος με όποιο κόστος. Η ομορφιά γι’ αυτόν είναι το εργαλείο κι ο σκοπός μαζί. Άλλοι με μόχθο και κόπο καταφέρνουν να χτίσουν τα όνειρά τους κι άλλοι με βιασύνη προσπαθούν όπως-όπως να γίνουν διάσημοι χωρίς να νοιάζονται να υπηρετήσουν την τέχνη τους. Άλλοι μένουν πιστοί στη χώρα τους κι άλλοι καταφεύγουν στο εξωτερικό για να κάνουν καριέρα.
Σε όλα αυτά, ραχοκοκαλιά είναι το σενάριο του Ζήση Ρούμπου που αναδεικνύει αλήθειες που πονάνε, σκέψεις που μαστίζουν το νου και όνειρα γεμάτα φωτιά. Όλα αυτά δοσμένα με πολλές δόσεις χιούμορ και αλήθεια. Η διαδραστικότητα του έργου είναι διαρκής και ξετυλίγεται μαζί με την πλοκή, ενώ ακόμα και στο τέλος το κοινό διατηρείται σε εγρήγορση, καθώς αποκαλύπτονται κρυμμένα μυστικά και έρχονται στην επιφάνεια αλήθειες που κοστίζουν. Η σκηνοθεσία του έργου είναι της Σοφίας Πάσχου. Απλή και απέριττη, δίνει βάση στις ερμηνείες των ηρώων. Πολύ σημαντικό είναι να αναφέρουμε ότι τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες της παράστασης είναι ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του κοινού και των πρωταγωνιστών.
Εντέλει, το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και σε κοινωνικά θέματα, ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Ένα έργο που καυτηριάζει με κωμικό τρόπο το σήμερα και κάνει συνεργούς το κοινό του. Ένα έργο κατάλληλο για όλη την οικογένεια.
